Daar ging hij dan, de laatste zoon het huis uit.
En zijn spullen pasten bepaald niet in een ‘aan een bamboestok geknoopte theedoek’, dus er ging hier ineens een wereld van ruimte voor ons open.
En toen… werd het wachten, op datgene waarvan men zegt dat het als een grauwsluier over je leven kan trekken. De leegte, de nutteloosheid, het zogenoemde lege-nest-syndroom.
Maar hoe ik ook wachtte… het kwam niet. Sterker nog, ik genoot van ons opgeruimde huis.
De dagen vlogen voorbij en vervelen deed ik me geen moment.
Ik had nog wel grootse plannen, ik zou gaan schilderen. Misschien zelfs sporten — om de “leegte” op te vullen. Maar van dat alles kwam… niets terecht. Schilderen? Daar heb ik eigenlijk helemaal niets mee.
En hoe dichter het geplande sportmoment naderde, hoe meer het zweet me uitbrak — alleen al bij de gedachte eraan. Een sportvrouw ben ik niet, en heb een hekel aan zweetdruppels die langs mijn lijf lopen.
Dus moest ik toch een beetje schoorvoetend toegeven dat dat goede voornemen, dat ik eerder nogal enthousiast had rondgebazuind, bij nader inzien geen geweldig idee was.
Ik houd het gewoon bij mijn dagelijkse wandeling van ruim een half uur. Soms zelfs op hoge hakken. En verder het nodige traplopen en de gebruikelijke huishoudelijke bezigheden — niet leuk, maar noodzakelijk. Dan maar geen wasbordje, maar gewoon een prima, hier-en-daar-iets-welvend vrouwenlichaam.
Wanneer manlief drie dagen per week in Friesland zit, spreek ik niet veel mensen. Ik werk veel alleen achter de pc. Maar ik weet dat er mensen zijn die me een warm hart toedragen, dat helpt, op de momenten dat ik me soms een beetje alleen voel. En ik heb natuurlijk mijn poezen om me heen — heerlijke, communicatieve meiden.
Ik zou eigenlijk ook niets anders willen doen dan schrijven. (Recepten) schrijven is waar ik het grootste deel van mijn dag mee bezig ben. Sinds kort zelfs in opdracht — hoe leuk is dat.
En misschien is dat nog wel het mooiste: Tegenwoordig wordt er niet eens meer weergegeven hoeveel mensen mijn posts liken. Dat scheelt weer een stukje faalangst. Geen “oeh jee, zouden ze het wel leuk vinden?”
Gewoon schrijven, omdat ik het fijn vind.
En dat lege nest? Dat blijkt voor mij helemaal niet leeg.