Vanmorgen wezen tanken bij een benzinepomp waar altijd een enorme rij staat. Bij het afrekenen: “Wilt u misschien ook wat snoepen?”.
“Nee?”
“Een smintje dan misschien?”
“Of wilt u nog een boekje kopen voor de kinderen?”
Ik kijk de man wat verdwaasd aan. Zo van: huh? Ik dacht dat ik alleen maar even mijn benzine kwam afrekenen. Ik sta bij pomp drie.
Dromerige, ultra-gevoelige en chaotische types zoals ik zijn in hun hoofd vaak met van alles bezig en lang niet altijd in het hier en nu. Onverwachte vragen of situaties zorgen dan ook nogal eens voor een lichte desoriëntatie.
En ja, dat geldt ook voor mijn oriëntatievermogen. Navigeren? Niet mijn sterkste kant.Lang leve de TomTom.
Tot grote hilariteit van mensen die mij goed kennen. Voor mij niet altijd even fijn, al kan ik er meestal zelf ook wel om lachen.
Veel afspraken of sociale momenten vlak na elkaar kan ik niet goed aan. Daar moet ik echt van bijkomen.
Soms lijkt het alsof ik daar de enige in ben, maar gelukkig is dat niet zo. Alleen praat niet iedereen er even open over.
HSP heet dat blijkbaar. Of misschien is het een combinatie van dingen, ik weet het niet precies.
Wat ik wél weet, is waar mijn kracht ligt en waar mijn grenzen liggen. En dat brengt me verder dan welk label dan ook.
“Wat leuk, we hebben een klant! Welkom mevrouw. De meeste mensen draaien om, dus we zijn blij met iedereen die binnenkomt.”
De verkoopmedewerker reageert op mijn ietwat verloren blik, waar blijkbaar veel op te lezen valt.
Ik was inmiddels beland bij de Woon-Express, waar ze druk bezig waren met de parkeerplaats en de boulevard.
Overal kranen, werkmannen en opgebroken stukken grond.
Mijn auto had ik ergens “handig” neergezet in een soort provisorisch parkeervak tussen allerlei bouwmaterialen.
De ingang werd me nog aangewezen door een stratenmaker die op zijn knieën iets riep in de trant van: “doar mot oe zijn.”
Dus daar ging ik, banjerend door de rommel, want ik wilde toch nog even wat leuke keukenspulletjes scoren.
Bij de Hema had ik eerder van die leuke zwart-witte placemats met stipjes gezien. In mijn hoofd had ik al een hele tafelschikking bedacht.
Vanmorgen terug maar nee. Uitverkocht. Ook niet meer in Waalwijk. En ook niet in Den Bosch.
“Alles voor een mooi gedekte tafel hè?” zeg ik tegen de verkoper bij de Woon-Express.
“Kan ik trouwens ook via een korte route naar de keukenspullen?”
Nee dus.
Ik moest eerst het hele doolhof door: woonkamers, slaapkamers, kantoren, badkamers… om uiteindelijk pas helemaal op het eind bij de keukenaccessoires uit te komen.
Het idee is natuurlijk dat je onderweg allerlei “oh ja”-aankopen doet.
Meer prikkels, betekent meer verkoop.
Alleen werkt dat bij mij juist averechts.
Maar goed, ik ben waarschijnlijk ook niet helemaal representatief voor de gemiddelde klant.
“Wat zoekt u precies mevrouw?”
Ik vraag in grote winkels altijd meteen de weg, om niet als een soort dwaallicht rond te lopen.
“Nee, dat hebben we helaas niet.”
“En nee, ik weet wat u bedoelt, maar dat hebben we ook niet.”
Uiteindelijk sta ik dan bij de kassa… met een handig vis/vlees/groenten-omdraaitangetje.
Toch niet helemaal voor niets geweest.
Met een licht geïrriteerde blik richting een man op een heftruck, die precies mijn weg blokkeerde banjerde ik via het gras weer terug naar mijn auto.
Met enig kunst- en vliegwerk wist ik hem weer uit dat onmogelijke parkeervak te manoeuvreren.
Knap hoor, al zeg ik het zelf.
Genoeg geshopt.
We doen het gewoon met wat we al hebben.
Duurzaam, milieuvriendelijk…en eigenlijk ook wel zo rustig.
Mooie blog, Hedwig.
Die vrolijke vragen van het personeel of je wat te snoepen wil, natuurlijk willen ze verkopen maar vergeten dat lang niet iedereen kinderen heeft en kunnen met hun vrijpostigheid onbedoeld anderen kwetsen.
En die onnodige prikkels, zo kun je toch niet je aandacht houden bij wat je wilt kopen of kiezen? Harde muziek is ook storend.
Zelfs in een wellness-toilet (!) galmde dat hard na in je oren, ook al ben je bijna doof. Ik overdrijf niet, had het kunnen opnemen, zo hard. Harde muziek in een wellnesscomplex, dat verzin je toch niet? Je komt er om te ontspannen. Niet om van je sokken geblazen te worden, haha. Moet er wel bij zeggen dat dit in zo’n commercieel gebouw was, daar is het vaak “veel van het goede”. En hopelijk gaan de kleine lokale kuuroorden dat niet nabootsen.
Bij films op tv of in de bios is het ook al jaren zo: het praten is in fluisterstand en dan knalt die harde filmmuziek erdoorheen. Dan moet de volumeknop weer lager. Zo blijf je aan het drukken op de afstandsbediening.
Het evenwicht is overal zoek. Ontspannen leven wordt steeds moeilijker gemaakt.
De balans mag wel worden hersteld. Doelgroep of niet. Heb meer mensen zien klagen. Het is (onbewust) ziekmakend in plaats van helend.
Al die bijkomende prikkels die mensen verzinnen om “een prettig verblijf” te hebben of houden maken het maar extra vermoeid. Je raakt sneller uitgeput, dan vertrekken klanten toch eerder? Denkt men ook eens hieraan?
En natuurlijk kan het bij sommige mensen ook de leeftijd zijn.
Vroeger lette ik er niet zo op. Maar sinds er rond mijn dertigste o.a. fibromyalgie is gediagnosticeerd en anders met prikkels omga wel. Herrie van de boodschappen wagentjes omzeilen door op andere tijden te gaan of boodschappen te laten bezorgen, zodat de tinnitus niet meer de lucht in vliegt.
Er is iets aan te doen.
Er zijn gelukkig genoeg personeelloze (is dat een woord?) tankstations (met hier en daar wel wat haperende automaten) en onlineshops, zo krijg je de rust om je ding doen te zonder dergelijke vragen en herrie.
Veel succes met schrijven. Uit ervaring weet ik dat het een mooie uitlaatklep en uitdaging kan zijn.
Dank je wel voor je prachtige reactie Desiree ❣️
Je hebt gewoon een prachtige blog onder die van mij geschreven
Mooie woorden, en ja schrijven is echt een uitlaatklep voor me, ook voor jou weet ik
Tja, die vreselijke vragen als je af gaat rekenen aan de kassa van de benzinepomp.
“Ja meneer, die vraag moeten we van onze baas stellen, anders krijgen we op onze kop” was het antwoord op mijn opmerking dat ik er niet van gediend ben. Ik zeg dan altijd “Nee, ik heb al diabetes 2 en dat wordt alleen maar erger door die rommel die je me nu aanbiedt. Kap daarmee!”
Nou, irritant hè? Vooral ook, wanneer ze zeggen dat ze het moeten vragen van de baas
Goed antwoord van je Han
Heb overigens de blog nu wat overzichtelijker gemaakt, was wat vermoeid lezen met die lange zinnen.
Dat is een hardnekkig iets, een mens is nooit te oud om te leren
Lieve groetjes