“Value is in the eye of the beholder”

Stel, je bent een schildercursus aan het volgen.
Met liefde en passie werk je aan een schilderij, en het eindresultaat geeft je in eerste instantie een gevoel van trots.
Het is precies zoals je had gehoopt dat het zou worden.
Maar dan verschijnt de cursusleider over je schouder, eigenlijk mist ze de symmetrie, en de kleuren mogen iets subtieler.
Je werpt weer een blik op je doek, en kijkt nu door de ogen van je leermeester naar je werk
De trots maakt plaats voor twijfel, en ongemak.
Je bent tenslotte op cursus om de juiste technieken aangeleerd te krijgen, dus neem je de tips ter harte
Wanneer je vervolgens zover bent dat je een expositie houdt, kan het zomaar zijn, dat er net dát publiek op afkomt, wat voor jou niet echt de doelgroep is.
Met als gevolg dat deze mensen niet de waarde toekennen aan je werk, wat je had gehoopt.
Wanneer je in een andere stad of locatie had geposeerd, waren er misschien wel lovende kritieken geweest.
De expositie is dan precies dezelfde, maar doordat deze niet op iedere locatie even positief wordt gewaardeerd, daalt of stijgt het zelfvertrouwen van jou als kunstenaar.

Iets krijgt dus pas waarde wanneer iemand er waarde aan toe wil kennen.
Mooi voorbeeld hierin is Vincent van Gogh, die zijn schilderijen aan de straatstenen niet kwijt kon, constant in geldnood zat, en zijn zelfvertrouwen op een gegeven moment naar het nulpunt was gedaald.
We weten allemaal hoe na zijn dood, de enorme waardering voor zijn werk er wél kwam, en hoe.
Graag ben ik in de natuur, en maak graag foto’s van wat ik zie aan moois.

Zo kon ik ook lid worden van een fotoclub, daar kom je eens per maand allemaal bij elkaar, en krijg je maandelijks een foto opdracht mee, wat je dan bij elkaar moet gaan beoordelen.
Ben sowieso niet zo van de clubjes, maar zeker ook niet een waarbij door anderen wordt bepaald of je foto wel voldoet.
Ik word daar bij voorbaat al kriebelig van, omdat jouw foto jouw foto is, en wanneer jij er blij mee bent, is het gewoon jouw mooie foto.
Die wil je niet laten bezoedelen door de blik en mening van iemand anders.
Zo ben ik een blog gestart vanuit mijn passie voor schrijven, en ik graag mijn gedachten op ‘papier’ zet.
Natuurlijk was daar even onzekerheid over, want wat als niemand het leest, of mij daardoor maar een rare vindt.

Wat ik schrijf is veelal erg persoonlijk, dat is natuurlijk kwetsbaar, maar weet ook uit ervaring dat mensen dat vaak wel kunnen waarderen.
Juist omdat ze zich er vaak in kunnen herkennen
Dus moet je soms, wanneer je je onzeker voelt over hetgeen er onder je handen ontstaat, je zelf voorzien van de nodige peptalk.
“Value is in the eye of the beholder.”  dus dat vooral voor ogen houden