Het was een tijdje populair, inmiddels staat de kletspot bij ons ver achter in de kast.
Zonde eigenlijk, want door het met bijvoorbeeld je kinderen te spelen, leer je ze nóg een beetje beter kennen. Dingen waar je normaal niet zo snel over praat, komen ineens vanzelf aan bod.
Zo heeft ook Pickwick vragen gedrukt op de labeltjes van theezakjes.
Wanneer ik ’s ochtends of ’s middags een zakje in mijn theeglas hang, ben ik telkens weer benieuwd welke vraag er dit keer aan hangt.
Het is ook een mooie ijsbreker in onbekend gezelschap. Maar juist ook bij bekenden kan het een gesprek op gang brengen.
De ene vraag roept vaak vanzelf weer een andere op. En het fijne is: het staat op een kaartje, dus het voelt meteen als een soort legitieme vraag om te stellen.
Thee bestellen op een terras of in een horecazaak is trouwens ook nog weleens een dingetje.
Je krijgt een glas heet water met een zakje in een envelopje erbij.
Het ruikt overigens heerlijk, maar het zakje blijft standaard bovenin drijven. Dus moet je het met een lepeltje onderdompelen om een beetje kleur in je thee te krijgen.
Maar dan… waar laat je het zakje na gebruik?
Vaak blijft alleen het envelopje over als optie, met alle geklieder van dien.
Juist in dat soort gelegenheden zouden zakjes met vragen aan het label zo leuk zijn, en een klein schoteltje voor het zakje uiteraard.
Of zet gewoon standaard een kletspot met (zelfbedachte) vragen op ieder tafeltje.
Ik denk dat mensen geheid langer blijven zitten, er wordt meer gepraat en minder langs elkaar heen gekeken.
Soms zie je stellen tegenover elkaar zitten, ieder verzonken in hun eigen stilte, met een drankje voor zich. Alsof alles al gezegd is.
Misschien is het niet dat ze elkaar niets meer te vertellen hebben, maar hebben ze gewoon net dat kleine zetje nodig om weer eens echt met elkaar in gesprek te komen
