Gedurende een aantal jaren leef ik een rustig en stabiel leven met een piepklein cirkeltje van gezin, wat familie en enkele oud-schoolvriendinnen.
Deze schoolvriendinnen zie of spreek ik soms jaren niet. Wanneer we elkaar dan weer zien, is het altijd goed, en pakken we de draad weer op. Gelukkig kan dat met hen.
Ik gedij het beste bij het voorspelbare en bekende.
Voor mij is het belangrijk om een rustig en zo stressloos mogelijk leven te leiden.
Mijn spontane karakter wil mij soms anders doen geloven, waardoor ik mezelf weleens in situaties manoeuvreer die niet goed voor me zijn.
Omdat mijn systeem erg gevoelig staat afgesteld, merk ik steeds meer dat ik daar rekening mee moet houden.
Ik wil vooral nog contact dat veilig voelt voor mij, en geen spanning geeft.
Dat gevoel van onveiligheid is ergens in het verre verleden ontstaan. Daar wil ik niet te diep op ingaan, omdat het erg persoonlijk is.
Zodra ik me in contact met mensen onveilig voel, werkt dat bij mij als een trigger. Vooral bij mensen met een felle of dominante energie. Dan gaan bij mij de rode vlaggen omhoog: ik raak gestresst en voel me na zo’n contact leeg en uitgeput.
Pas nu besef ik dat het volkomen legitiem is om dan afstand te nemen. Dat ik dat niet hoef uit te leggen, niet hoef te bewijzen dat de ander zich verkeerd gedroeg, en het ook niet uitgebreid hoef te bespreken.
Het gevoel zelf is al voldoende om ernaar te handelen.
Door dat inzicht heb ik mezelf ooit uit een clubje teruggetrokken.
De reacties die daarop volgden waren voor mij juist een bevestiging dat mijn gevoel klopte, en ik de juiste keuze had gemaakt.
Ik koos voor mijn eigen rust en luisterde eindelijk naar mijn steeds luider klinkende alarmbellen.
Zo zijn er in de loop van de tijd meerdere vriendschappen verwaterd, en verbroken.
Mijn systeem lijkt niet goed te passen bij contacten met vastomlijnde verwachtingen, en roept daardoor veel spanning op.
Mensen on the go spreken, tijdens het wandelen, boodschappen doen of op een terras, vind ik juist heel fijn. Daar laad ik van op. En hoewel ik veel over mezelf kan en wil delen, vind ik het daarna prettig om weer ieder zijns weegs te gaan.
Daarom ben ik graag op mezelf, en heb ik een klein kringetje van contacten om me heen.
Van nature ben ik al een einzelgänger, maar ook uit noodzaak.
Door mijn spontane karakter ben ik eigenlijk een yin en yang ineen, wat soms best vermoeiend kan zijn.
Schrijven doe ik graag, en ben graag in de natuur. Dat is voor mij een manier om alles een plek te geven en mijn gedachten naar buiten te brengen.