“Wonen jullie híér ?”

Wonen jullie híér?”  vroeg de moeder van een vriendje van onze oudste zoon.
Na de zwemles bood ze aan om me thuis te brengen. Ik was op de fiets en het regende pijpenstelen.
De lichte minachting die doorklonk in haar stem ontging me niet.
Het viel me vaker op dat veel vriendjes van onze kinderen in grote, mooie huizen woonden.
Wij waren blij met ons rijtjeshuis, in een gezellige, kinderrijke buurt, met een speeltuintje voor de deur.
Dat we ook nog zo dicht bij een prachtig natuurgebied wonen, zijn we pas later echt gaan waarderen.
We woonden hier nog maar net. We waren net verhuisd van Friesland naar Noord-Brabant vanwege het werk van mijn man, en moesten onze draai nog vinden.

Om wat aansluiting te krijgen sprak ik af en toe af met moeders van school.
Dat dat niet helemaal mijn habitat was, zullen mensen die mij inmiddels beter kennen wel begrijpen.
Zo werd ik eens uitgenodigd om ’s avonds een kopje koffie te komen drinken.
Haar man was vaak van huis en het leek haar gezellig.
Eenmaal daar aangekomen werd ik eerst uitgebreid door het hele huis geleid.
Tot aan de slaapkamers van haar slapende kinderen aan toe.
Ik bewonderde haar mooie keuken, knikte bij de kunst aan de muur en prees haar smaak. Ondertussen tikte de tijd door en tegen de tijd dat we eindelijk aan de koffie zaten, was het eigenlijk alweer tijd om te gaan.
Met een wat ongemakkelijk gevoel fietste ik weer naar huis.

Weken later nodigde ik haar uit voor een tegenbezoek. Niet van harte, maar uit beleefdheid.
Ze kwam binnen met bloemen  wat ik oprecht aardig vond.
Maar nog voordat ze goed en wel zat, keek ze om zich heen en zei:  “Wat woon jij klein, ik woon veel groter.”
Ik glimlachte, en dacht: als ik jou een rondleiding zou geven, zitten we inderdaad snel aan de koffie.
“Heb je mijn bloemen al in het water gezet?” Ze kunnen niet te lang zonder water hoor”  klonk het vanuit de tuin.
De bloemen stonden al enige tijd in een met water gevulde vaas in de gootsteen.
We dronken zwijgzaam onze koffie met iets lekkers erbij. Ik was opgelucht toen ze op zeker moment opstond om maar weer eens te gaan.

Ik heb nooit goed begrepen waarom je bij een bezoek meteen iemands hele huis moet laten zien.  We hebben dat vaker meegemaakt. Zelfs badkamers kwamen voorbij tijdens een avondje op visite.
Hoewel we hier best aardige mensen hebben leren kennen, hielpen dit soort momenten niet echt mee.
Zoals die ene keer dat iemand zei: “Ik heb de afspraak met jullie in potlood in mijn agenda gezet, voor het geval er iets leukers voorbij komt.”
Of:
“We hebben jullie gevraagd om mee naar de bioscoop te gaan, want die en die konden niet.”
Het waren typisch van die… gedoog-vriendschappen.
Laatst sprak ik een vriendin uit Friesland, die ik al ken sinds de middelbare school.
Zij krijgt af en toe bezoek van een kennis die altijd wel iets aan te merken heeft op haar interieur.
De laatste keer ging het over haar keuken.  Of het niet eens tijd werd voor een nieuwe.

We moesten er een beetje om lachen,  we noemen ze “Moeten-jullie-niet-eens-een-nieuwe-keuken-kopen?”-types.