“Bent u niet die mevrouw die een blog heeft geschreven over mijn hond?”

In gedachten loop ik het natuurgebied in, mijn hoofd zit vol. Ik voel me onrustig door het plekje op mijn neus, dat is gediagnosticeerd als een BCC een basaalcelcarcinoom.  Op zich goed behandelbaar, zeggen ze.
Maar hoeveel weefsel er straks verwijderd moet worden, is nog niet duidelijk.
Het kan onderhuids groter zijn dan het er van buiten uitziet.  Volgens de dermatoloog zit het dieper in de huid.
Een zalfje zal niet voldoende zijn.
Volgende week krijg ik de definitieve uitslag, al lijkt de dermatoloog er al vrij zeker van.  Waarschijnlijk word ik doorverwezen naar een Moh’s kliniek.  Daar wordt het plekje laagje voor laagje verwijderd, net zolang tot er geen kankercellen meer gevonden worden. Tussendoor wordt het weefsel telkens onderzocht, totdat de snijranden schoon zijn.
En als het nodig is, wordt mijn neus daarna door een plastisch chirurg gereconstrueerd.
Over het algemeen probeer ik er nuchter onder te blijven, dan denk ik, het komt vast wel goed.
Maar ergens zit ook de angst, dat er meer weggehaald moet worden dan ik hoop.  Dat het groter is dan het lijkt.

Ik schrik een beetje op uit mijn gedachten. Voor me staat een vrouw in badpak.
Ze zwemt regelmatig in het meer waar mijn route langs loopt. Zowel in de zomer als in de winter.
Vijf jaar geleden ontmoette ik haar hier ook, samen met haar hond. Een hond die ze uit Spanje had gehaald, hij was haar alles.
Na een leven vol problemen en stress had ze in hem rust en onvoorwaardelijke liefde gevonden, wist ik nog.  Ze zei toen dat hij betrouwbaarder was dan de mannen in haar leven.
Ze geloofde dat hij op haar pad was gekomen, en dat ze voor elkaar bestemd waren.
Ik schreef er destijds een blog over, met haar toestemming.  Ze was er blij mee.

Dus nu trof ik haar weer
“Bent u niet die mevrouw die een blog heeft geschreven over mijn hond?” “Jazeker,” zeg ik.
“Ik heb hem deze week moeten laten inslapen…” Haar stem breekt “Ik ben er zo verdrietig over.”
Ze vertelt hoe belangrijk hij voor haar was, en hoe leeg het nu is in huis, alsof hij er nooit is geweest. Maar tegelijkertijd…alsof hij er nog steeds is.

Ik leg mijn hand even op haar natte rug. “Het is misschien nog te vroeg om erover na te denken,” zeg ik voorzichtig.  “Maar zou u ooit weer een hond willen?”  “Nee,” zegt ze meteen.
“Ik wil niet nog een hond opzadelen met mijn problemen.”
Ik kijk haar aan “Maar een hond zadel je niet op met problemen,” zeg ik . “Een hond wil er juist voor je zijn, die geeft, zonder iets terug te verwachten.”
“Een dier neemt je verdriet niet over, maar kan wel troost geven.
“Kijk maar naar hulphonden,  die zijn er volledig voor hun baasje. Daar worden ze gelukkig van.”
Ze is even stil.
“Zo had ik het nog niet bekeken,” zegt ze dan “Dank je wel dat je dat zegt.” “En dank je wel dat je naar me wilde luisteren.”.
“Heel graag gedaan,” zeg ik

We nemen afscheid, en ik loop weer verder.
Mijn gedachten zijn nog steeds bij mijn neus, bij volgende week, bij wat er misschien komt.  Maar ook bij haar, en bij de liefde die een dier kan geven.

Mijn camera heb ik vandaag ingeruild voor mijn verrekijker, wilde flink doorstappen vandaag