Ik heb dit ooit horen zeggen door iemand, en ik vond het toch zo mooi en waar.
Degene die het uitsprak was een bepaald conflict zo beu dat ze besloot er geen energie meer in te steken, en het er verder bij te laten.
Het betekende dat ze haar verlies moest nemen, terwijl het haar fout niet eens was. Ze zei dat ze liever gelukkig was, dan dat ze gelijk kreeg. Herkenbaar vond ik het, en ook heel wijs.
Ik vind deze uitspraak ook typerend voor iemand die al aardig wat jaren op deze wereld rondloopt. Door schade en schande wijs geworden, zo kun je het wel stellen. Deze kwestie sleepte al een tijdje voort, en ze kreeg er zelfs lichamelijke klachten door. Ze sliep er slecht van, dus koos ze voor gelukkig zijn en liet ze het los.
Mensen kunnen over dezelfde kwestie een totaal andere, voor henzelf logische visie hebben. En soms ga je daar gewoon niet uitkomen, dan ontstaat er een soort patstelling. Bij mij staat mijn zenuwstelsel erg gevoelig afgesteld, en ben ik huiverig voor een ruzieachtige sfeer.
Voor mijn gestel heeft het prioriteit om de vrede te bewaren.
Niet alleen met de mensen om me heen, maar ook met degenen die ik op mijn levenspad tegenkom.
Al voorkom je natuurlijk niet altijd dat je in conflict met iemand komt.
Soms tref je nu eenmaal mensen die altijd gelijk willen hebben.
Omdat ze moeite hebben te accepteren dat ze het ook weleens niet bij het rechte eind hebben. En soms gaat het ook helemaal niet om gelijk hebben, maar om begrip voor elkaars standpunt.
Om je dan niet in een welles-nietes gesprek te laten lokken, is niet altijd makkelijk. Wanneer ik merk dat dat gevaar op de loer ligt, ben ik op mijn hoede. Dan kan het, uit lijfsbehoud, heel helpend zijn om het er gewoon te laten zijn.
Laatst sprak ik een bevriend iemand die een dergelijk gesprek op een mooie manier beëindigde.
Ze vertelde dat ze ooit in een fijne setting was, en er iemand erg stellig tegen haar over een politiek standpunt aan het uitweiden was.
Het was niet het moment, maar ook zeker niet de plek hiervoor. Ze had gezegd dat ze het gehoord had, maar dat ze er verder niet op in wilde gaan.
Zeggen dat je iemand gehoord hebt, en dat je het meeneemt, kan al genoeg zijn.
Soms is dat de meest tactvolle manier om een gesprek af te sluiten.
Niet alles hoeft uitgepraat te worden, en niet alles hoeft gewonnen te worden.
Precies, zo is het. Het zijn maar meningen, he? Vaak zijn gesprekken zo teleurstellend omdat men niet ‘van gedachten wisselt’ maar ( beleefdheidshalve) wacht tot de ander is uitgesproken om dan zelf weer te gaan zenden. Luisteren is iets heel anders dan horen. Gelijkhebbers staan niet open voor een andere mening. Ik vind het de meest oninteressante mensen die er zijn.
PS: Wat grappig dat jullie poes ook Lola heet. Vast een heel leuk dier 😉
Hoi Wieneke, dat is vaak zo hè? Dat er zo weinig echt naar elkaar geluisterd wordt.
Mensen gaan vaak niet op elkaar in, en zijn alleen maar aan het zenden naar elkaar. Dat zeg je mooi. Dan is het ook niet mogelijk om met elkaar te verbinden.
Mooie gesprekken ontstaan juist vaak door in te gaan op wat de ander zegt. Veel mensen luisteren niet goed, ze horen het wel, maar het dringt niet door.
Gelukkig bestaan ze wel, mensen die die moeite wel nemen, en echt geïnteresseerd zijn. Zonder oordeel
Ja, ik heb vijf jaar als budgetcoach gewerkt (vrijwilligerswerk) bij allerlei mensen, die in de vrij ernstige financiële problemen waren beland. Je helpt dan ahw de rotzooi samen met de hulpvrager op te ruimen en bijvoorbeeld betalingsregelingen in orde te maken. De administratie inzichtelijk maken en de valkuilen samen bekijken. Je hebt dan een tijdelijke band met de hulpvragers. Altijd bleek maar weer dat ze zelf een slecht of zelfs niet bestaand netwerk hadden. Het bieden van een luisterend oor was eigenlijk al hulp voor ze. Als ze zelf weer kapitein op hun eigen geldschip waren, namen mijn collega’s en ik afscheid om naar de volgende casus te gaan. Nu is het zo, dat financiële problemen absoluut nooit alleen komen. Vooral bij het starten van een nieuwe zaak was goed luisteren dus een absolute must. Wij waren goed getraind in oordeelloos luisteren. Het heeft namelijk geen enkele zin om mensen ‘bemoeizuchtig de maat te gaan zitten nemen’. In geen enkel geval eigenlijk. Ik geloof daar niet in. Wel kun je bepaalde vragen stellen, die de ander aan het denken zetten. Leuk werk, maar ook zwaar.
Mooie reactie Wieneke, mooi dat je als budgetcoach hebt gewerkt bij mensen die in de financiële problemen waren gekomen.
Mooi om van betekenis te zijn geweest, en met de juiste en warme instellng.
Mijn man is ook werkzaam als vrijwilliger bij Humanitas om mensen met fnanciele problemen bij te staan. Hij heeft hier, net als jij, eerst de nodige cursussen voor gevolgd. Mooi en dankbaar werk, maar geeft ook weleens gecompliceerde situaties.
Gelukkig kan je altijd ruggespraak houden met de coördinator