Over overleven..

Deze blog gaat over overleven, het is een zwaarder onderwerp dan jullie van mij gewend zijn, maar toch voel ik de behoefte om er over te schrijven.
Omdat de situatie van deze vrouw niet op zichzelf staat, en er ook anderen zijn die zijn opgegroeid bij een liefdeloze moeder in een destructief gezin.
Er is vaak ook onbegrip over, want moeders houden toch van hun kinderen?
Mensen die zijn opgegroeid bij een liefdevolle moeder, en in een normale gezinssituatie, kunnen zich vaak niet voorstellen hoe dat voor sommige anderen zo totaal anders kan zijn.  

Ik schrijf over een vrouw die ik ken, zij is inmiddels al in de 60.
Ze is na jaren van struggle eindelijk in het reine gekomen met wat haar is aangedaan door degene die ze ten diepste had moeten kunnen vertrouwen.
Het fundament wat veilig had moeten zijn, is door het gebrek aan moederliefde en veiligheid al op heel jonge leeftijd onder haar voeten weg geslagen. Het voelt aan als drijfzand.
Het was niet alleen gebrek aan liefde, maar ook het geniepige bewuste kwetsen, wat zelfs haar broer en zus ontging.

Het gebeurde alleen wanneer zij er niet bij waren, en omdat ook zij het te verduren hebben gehad, ieder op een andere manier, konden zij er ook niet voor elkaar zijn.
Ze groeiden op als afzonderlijke eilandjes

“Je bent bang voor mij hè?” Haar moeder kijkt vals naar haar jongste dochter.
Ze genoot zichtbaar van de angst in de ogen van het 16 jarige meisje, die ineen kromp bij deze opmerking.
Ze voelt zich onveilig, zoals ze zich altijd voelt bij haar moeder. Altijd is ze op haar hoede voor wat er komen gaat.
Het is dan ook niet de eerste en het zal ook niet de laatste keer zijn dat ze zo minachtend is naar haar dochter.
Wanneer ze van haar eerst verdiende geld, voor het eerst in haar leven had ze een vakantiebaantje, nieuwe kleren heeft gekocht, wil ze dat graag aan haar moeder laten zien.
Ze doet haar nieuwe kleren aan boven op haar slaapkamer, en komt er trots mee naar beneden.
Haar moeder zit op de bank, en kijkt op van haar boek, haar dochter aankijkend met een ijskoude blik.  Ze kijkt weer in haar boek, en gunt haar dochter geen blik waardig, ze zegt geen woord.
Haar dochter weet zich geen raad met haar houding, en krijgt een droge keel.
Diep verdrietig druipt het meisje af.

Het zijn enkele voorbeelden die representatief zijn voor de manier waarop er al van heel kleins af aan met dit meisje is omgegaan, tot ver in haar volwassenenheid.
De minachting voor haar door haar moeder loopt als een rode draad door haar leven.  Het vormt haar, en het maakt dat ze in haar latere leven niet goed kan functioneren.  Doordat ze langdurig in een overlevingsmodus heeft gezeten is ze er niet aan toe gekomen om echt zelfstandig te worden.
Steeds wanneer ze weer wat zelfvertrouwen kreeg, werd dat weer onderuit gehaald.
Haar leven voelt aan als een kapot leven.
Wanneer ze niet op het juiste moment, de juiste persoon was tegen gekomen, was het niet goed met haar afgelopen.
Deze vrouw neemt uiteindelijk afstand, letterlijk, door ergens anders een toekomst op te bouwen. Ver weg van haar ouders, alhoewel ze met haar vader een betere band heeft.

Het lukt haar met vallen en opstaan en met behulp van lieve mensen om haar heen, uiteindelijk wat steviger te worden. Ook zoekt ze professionele hulp, maar deze psycholoog begrijpt de gezinsdynamiek niet goed.   Ze besluit dat dit haar niet verder gaat brengen, en kapt verdere gesprekken af.
Ze neemt zelf het heft in handen, en met heel kleine stapjes gaat ze vooruit.

Breken met haar moeder doet ze niet, dat zit niet in haar aard. Maar ook omdat ze wel inzag, dat dat alleen nog maar meer ellende zou veroorzaken.
Ze vindt uiteindelijk een manier om toch met haar moeder te kunnen omgaan, maar zichzelf in bescherming te nemen.
Dit doet deze vrouw door niet meer alleen met haar moeder te zijn, maar er voor te zorgen  dat er altijd iemand bij is.   Ze heeft inmiddels contact met een lotgenotengroep, en dankzij deze herkenning in elkaar, voelt ze zich meer in het reine komen met zichzelf.
Het gegeven dat het niet aan haar ligt, heeft haar veel kracht gegeven.

Uiteindelijk is ze een gelukkige vrouw geworden en mag ze trots zijn op hoe ze haar leven vorm heeft weten te geven.
Door niet te blijven hangen in wrok, en van haar kwetsbaarheid haar kracht te maken.
Ik ben trots op deze vrouw, die uiteindelijk een manier heeft gevonden om gelukkig te kunnen zijn.
Met zichzelf, haar fijne gezin en de mensen om zich heen die ze vertrouwt