Over ruimte innemen

Eigenlijk is het best bijzonder dat ik blogs ben gaan schrijven.  Ik die me altijd nogal druk kon maken over wat anderen ervan zouden kunnen vinden.
Ben weleens midden in de nacht uit bed geslopen (om manlief niet wakker te maken) om een blog te verwijderen.
Ik had dus letterlijk het dekbed over mijn hoofd getrokken na zoveel openheid.  Doodeng vond ik dat soms.
Ik maakte me dan druk over eventueel gefronste wenkbrauwen, of anderszins.
Me daar druk over maken is natuurlijk niet reëel,

Zou je niet gewoon moeten schrijven zoals je bent: authentiek en echt?
Met het risico dat het niet iedereen aan zal spreken maar dat het daarmee wél een echte uitlaatklep voor jezelf wordt en medelezers een heel fijne, prettige bijvangst zijn?
Niet schrijven om goedkeuring te krijgen maar schrijven omdat schrijven op zichzelf al waarde heeft.
In den beginne maakte ik weleens de fout om over mensen te schrijven die zich in mijn blogs konden herkennen, maar wat nog erger was, anderen hen ook.
Dat kan natuurlijk ook niet, ik was ook nog maar een schrijfkuiken en heb veel geleerd intussen.
Het kan natuurlijk niet zo zijn dat mensen alle kanten uitschieten omdat ze die schrijf-mevrouw in het vizier krijgen.

Waar ik veel van heb geleerd is het schrijven voor onder andere de vegetarische website ‘Vegatopia’
Geregeld kreeg ik mijn geschreven artikelen terug, met de vraag of ik wat kon doen aan die ellenlange zinnen.
Mijn enthousiasme ging weleens met me aan de haal, en daar was enige rem wel op gewenst.
Wanneer ik schrijf durf ik best veel ruimte in te nemen, ik ben zomaar een lap tekst verder.
Willy en ik hebben allebei weleens wat “last” van onze bescheiden aard.
Wanneer we in gezelschap zijn, wil het weleens gebeuren dat de meer dominante personen tweederde van de tijd aan het woord zijn.
Dat wij hen ook een podium geven om zich uitgebreid te uiten.
Wij zijn nu eenmaal luisteraars maar wanneer we de ruimte krijgen van anderen, kunnen wij onszelf ook prima ontpoppen tot praters.

We hebben allebei weleens wat moeite om genoeg ruimte in te nemen.
Misschien is het wel onze Friese inborst, die bescheidenheid.
Vroeger zat het ons weleens in de weg, dan kwam bovenstaande wat te veel voor.  Metaforisch hierbij is dat wij, wanneer we samen fietsten en er tegenliggers aankwamen, altijd degenen waren die achter elkaar gingen fietsen.  Het tegemoetkomende stel bleef naast elkaar fietsen.
Dit gebruiken we sindsdien als wake-upcall.
Wanneer we dreigen ondergesneeuwd te raken, zeggen we tegen elkaar: “Naast elkaar blijven fietsen.”
Dan weten we allebei wat we ermee bedoelen.

In mijn vorige blog had ik het erover dat ik misschien uit schaamte, omdat anderen er wellicht iets van kunnen vinden, mijn blog zou verwijderen.
Een kennis van mij zei daarop terecht: “Schaamte is opgelegd door anderen en is absoluut onnodig.”
Deze man heeft me weer even bij de les gebracht.
Ik mag ruimte innemen, zeker waar het mijn eigen schrijfdomein betreft.

Ruimte innemen in gesprekken doe ik misschien nog weleens wat te weinig maar inspiratie om te schrijven heb ik altijd.