Toen ik mijn innerlijke worstelingen eens voorlegde aan iemand die daar verstand van heeft, zei diegene dat ik helemaal niet een moeilijke vrouw ben in contact met anderen.
Maar dat ik iemand ben die gevoelig is voor sfeer en andermans stemmingen, en daar lichamelijk op reageer.
Ik pas, los van mijn familie en een enkele vriendin, bij lichte verbinding: wandelen met iemand, en kortstondige contacten zonder verplichtingen en emotionele afhankelijkheid.
Ik ben een intens iemand, emoties ervaar ik in het kwadraat.
Dat kan zowel intense blijheid en vreugde zijn, maar ook ervaar ik snel innerlijke spanning. Ik kan ook enorm (kijk, daar hebben we weer zo’n overtreffende trap) genieten van lekker eten.
Een tafelgenoot merkte een keer op: “Jij zit steeds te mmmmm, mmmm, mmm-en.” Ik had het zelf niet eens door, zo zat ik te genieten van het eten.
Ik heb een rijke binnenwereld en zit daarom ook veel in mijn hoofd. Ik neem veel waar in de zin van waar anderen mee bezig zijn, wat ze zeggen, hoe ze op elkaar reageren, hoe de situatie is en wat er onderling gebeurt qua interactie.
Daar ga ik in mijn hoofd dan mee bezig, en via mijn hoofd vindt dat soms schrijvend weer een uitweg.
Volgen jullie me nog?
Dat is ook de reden dat ik blij ben met mijn lieve Friese vriendin, die ik al 45 jaar ken 🙏🏻 We kennen elkaar goed en ze voelt zo eigen als familie.
Zij begrijpt mij, en ik begrijp haar.
De kennissen die ik verder heb, daar is het contact vrijblijvend mee, en dat past goed bij mij.
Want wanneer ik terechtkom in een sociale wereld van verwachtingen en verplichtingen, dan raak ik gestrest.
In verbinding met anderen ben ik heel belangstellend en kan ik ook de diepte ingaan, maar tegelijkertijd houd ik ook afstand.
Dat dit een hele rare vreemde spagaat is, daar ben ik me van bewust.
Ik heb ooit de opleiding tot bejaardenverzorgster gedaan, wat totaal niet bij me paste, maar dat terzijde.
Daar had ik een stagebegeleidster die in “mijn dossier” had geschreven: “Omdat Hedwig een bijzonder mens is, wordt ze vaak niet begrepen.”
Wat ze daarmee bedoelde, kwam ik pas achter toen ik mezelf meer had ontrafeld tot wie ik in wezen ben.
“Bijzonder” hoeft overigens niet altijd iets positiefs te betekenen, het kan ook een vriendelijke benaming zijn voor “nogal raar”.
Ik heb besloten dat het betekende dat ik me onbewust gedroeg zoals hierboven beschreven.
Ouder worden is fantastisch (zie je wel, niet gewoon fijn, maar fantastisch), ondanks alle kwalen die er op je pad komen.
Zo fijn om ongefilterd jezelf te kunnen en mogen zijn.
Je leven te leven met de mensen waar je van houdt, je innerlijke kompas te volgen en je niet af te laten remmen door ongefundeerde angst.
Wanneer je te veel op de buitenwereld gericht bent, zet dat een rem op je creativiteit.
Dat te kunnen laten stromen is rijkdom.
Ooit las ik onderstaand stukje. Het is onderdeel van een lang artikel, maar ik vind het zo mooi:
‘Het gaat er niet om elke relatie precies zo te houden als die ooit was, maar om elke verbinding met authenticiteit en compassie te benaderen. Soms is de vriendelijkste keuze – voor onszelf en anderen – om te erkennen wanneer een relatie zijn doel heeft gediend of moet transformeren in iets anders. Deze erkenning doet niets af aan de waarde van wat gedeeld werd’
‘Misschien is de verstandigste aanpak wel om onze relaties licht genoeg te houden om een natuurlijke evolutie mogelijk te maken, terwijl we tegelijkertijd de unieke gave waarderen die ieder mens meebrengt tijdens onze reis, ongeacht hoe lang die relatie duurt’
Een beetje afstand is gewoon prima. Je hebt maar weinig mensen in je leven met wie je een diepe vertrouwensband hebt. Met de meeste mensen is het gewoon oppervlakkiger, maar daarom niet minder waardevol. Gewoon ánders!
Ik heb heel wat mensen gekend in mijn leven en ik vond het leuk/interessant om een tijdje met ze mee te lopen. Maar dan komt (of kwam) de dag dat de een linksaf ging en de ander liep rechtuit. De een ging wat langzamer lopen en de ander liep snel door. Het is een wandeling. Sommigen verdwijnen aan de horizon. Niet erg, ze maken weer ruimte voor andere ‘wandelaars’. Je hebt e.e.a. mooi en duidelijk weergegeven, hoor.
Wat ik wel eens lastig vind, is dat mensen soms, nadat je gezellig hebt gekletst, je ontmoet bijvoorbeeld mensen op terras, wat af willen gaan afspreken voor een volgende keer. Terwijl je het wel heel gezellig hebt gevonden, maar dat er geen verwachtingen verder aan vast hoeven te zitten wat jou betreft.
Hierin ging ik pasgeleden nog mee in de fout, na een uitnodiging voor een avondje bij mensen thuis. We werden hier zo door overvallen dat we er mee instemden.
Alles in mij zei ‘niet doen’ , voor je het weet zitten we aan mensen vast die heus aardig zijn, maar het wel weer verplichtingen geeft.
Want daarna moet je deze mensen ook weer bij jou thuis gaan uitnodigen.
Het is zo lastig om te zeggen “Heel aardig van jullie die uitnodiging, maar we zijn erg op onszelf, maar vonden het wel erg gezellig met jullie op terras
Wanneer we jullie weer eens spontaan treffen vinden we dat gezellig”
Ook wij nodigen mensen weleens spontaan uit, maar dat is dan ook geheel vrijblijvend bedoeld. Wanneer mensen daar dan niet op ingaan, is dat helemaal niet erg.
Maar niet iedereen is van de vrijblijvendheid, dat maakt het weleens lastig.
Heb regelmatig boze mensen meegemaakt omdat we niet voldeden aan andermans verwachtingen. Mensen komen en gaan soms in je leven. Daar moet je niet boos over zijn, dat loopt soms zo.
Het is zoals jij het mooi verwoord, je loopt een tijdje met iemand op, maar op zeker moment slaat soms iemand een ander pad in. Dat moet je accepteren en elkaar dan (liefdevol) proberen los te laten.
Mijn ervaring met vriendschappen die over gingen is dat dat toch wel gedoe gaf.
Daar heb ik absoluut geen zin meer in.
Ben ontzettend op mijn vrijheid gesteld, maar houd wel van van contact met andere mensen. Wanneer ik maar niet geclaimd word
Ik heb je blog twee keer gelezen en lang nagedacht over een reactie, en of ik wel moet reageren. Tweede keer dat ik de blog las stond er een reactie van Wieneke onder. Ik zie het ook zo, hoef het dus eigenlijk niet op te schrijven want Wieneke heeft het al heel goed verwoord.
Ik heb een wat vriendinnen, niet meer zoals in mijn vroeger, toen je een echte beste vriendin had. Die van vroeger heb ik niet meer, maar van de vriendinnen die ik nu heb ken ik er een paar ook al bijna 30 jaar. We lopen de deur niet bij elkaar plat maar spreken een paar keer per jaar af. Dat is voldoende, vinden we allemaal.
Ook nu kom ik mensen tegen, op het werk, in de sportschool, waar ik leuk mee kan kletsen, die ik een warm hart toedraag, maar waar ik verder niet mee wil socializen. En misschien op den duur wel, maar ik denk het niet.
Zo heel af en toe ontmoet ik echter iemand waar het net iets meer mee klikt, en dat is leuk en dan zie ik wel hoe het loopt.
Mijn bestie nu is mijn man, waar ik al 26 mee samen ben en die ik al 42 jaar ken.
Ik snap eerlijk gezegd wel dat je mijn blog twee keer hebt moeten lezen, het is niet heel goed leesbaar moet ik beamen.
Heb net uitgebreid op Wieneke gereageerd, dat is ook wel van toepassing op jouw verhaal.
Fijn dat je met je vriendinnen zo’n vriendschap hebt, dat je elkaar vrij kunt laten, maar elkaar wel regelmatig ziet.
Ik vind het ook heel fijn om gesprekken met mensen te hebben, en ze regelmatig te treffen. Gewoon wanneer ik ze toevallig ergens tegen kom. Ik ben erg huiverig geworden voor uitnodigingen thuis en bij de ander. Dat beschrijf ik in mijn antwoord aan Wieneke.
Ook ik beschouw mijn man als mijn beste vriend, naast hem en mijn fijne gezin, familie, wat kennissen en mijn enige vriendin heb ik niemand nodig om gelukkig te zijn
Bedankt voor je fijne reactie !!