Wat zijn veel mensen toch ontzettend lief

Het is echt zo dat lieve mensen nog altijd in de meerderheid zijn.
Nu was ik me daar al heel lang van bewust, ook doordat ik onder andere tijdens mijn wandelingen vaak in contact kom met heel vriendelijke mensen.
Maar ook online. De nare reacties die ik krijg op mijn recepten-, natuurfotografie-, persoonlijke account en blog zijn welgeteld op één vinger te tellen.
Maar ik weet het nog, het ging over een cadeautje dat ik had gekregen.
Het betrof een vegan kookboek.
Ik deelde dat ik het boek cadeau had gekregen voor mijn verjaardag en dat ik er zo blij mee was. Een mevrouw ging in de reacties helemaal los over dat vegan boek. Per direct verwijderd natuurlijk.

In de tijd van corona heb ik mezelf ontwikkeld in natuurfotografie.
Toen ik er wat beter in werd, ben ik foto’s gaan delen op Instagram.
Al snel volgden er volgers en inmiddels heb ik ruim 2000 volgers, al plaats ik de laatste tijd niet veel foto’s meer.
Zelf ging ik ook andere natuurfotografen volgen en leerde deze mensen zo ook wat beter kennen. Met een enkeling heb ik online nog regelmatig contact.
Nadat ik had geschreven over mijn huidkanker, heeft een vrouw die ik op bovenstaande manier ken, mij een pakje gestuurd waarin een armband zat van amoziet en rozenkwarts, en tevens een roze hart.
Hierbij zat een lief kaartje en een beschrijving van de betekenis van de stenen, en dat ze hoopte dat het me geluk zou brengen tijdens mijn behandeling.
Ik ben er zo blij mee, draag het sindsdien iedere dag en heb voor het hartje ook een mooi plekje gevonden.
Zo bijzonder dat je zoiets doet terwijl we elkaar nog nooit hebben gezien.
Nog dagelijks krijg ik lieve berichtjes als hart onder de riem, dan voel je je gedragen.

De vrouw over wie ik ooit een blog schreef tref ik geregeld, en ze is nog steeds zo verdrietig om haar hond.
Sommige reacties na het overlijden van het dier waren overigens wel bijzonder. Daar kom ik later op terug.
Als je weet dat deze hond altijd haar steun en toeverlaat was; hij gaf haar haar zin in het bestaan terug.
Ze is zo depressief geweest dat ze er niet meer wilde zijn, ze was zozeer aan het eind van haar Latijn dat een bezorgde kennis daarop alarm heeft geslagen.
Met de juiste hulp, én deze hond, zag ze het leven weer zitten.
Veel mensen die ze op haar pad ontmoet, zijn haar tot steun, omdat velen het vermogen hebben om naar haar te luisteren.

Des te verwonderlijker waren enkele reacties die ze kreeg op het overlijden van haar hond.
Zo moest ze niet verdrietig zijn, maar juist dankbaar omdat ze zoveel fijne jaren met het dier had mogen beleven.
Weer een ander zei dat ze positief moest zijn en niet te negatief moest denken. Mensen vinden het vaak moeilijk om de juiste dingen te zeggen tegen iemand die rouwt, daarom zeggen ze soms heel onhandige dingen. Alleen luisteren en zeggen dat je het zo erg voor iemand vindt, is vaak al genoeg.

Tips, oplossingen en goede raad zijn wel het laatste waar je dan op zit te wachten.
Mensen die op deze manier reageren hebben vaak moeite met emoties en stappen daarom liever uit ongemak over het gedeelde verdriet heen.
Over het algemeen geldt bovenstaande meer voor mensen die verder van iemand af staan, heb ik de indruk.

Veel mensen willen verdriet het liefst oplossen voor een ander, terwijl het toch gedragen zal moeten worden om het te kunnen laten integreren