“Dat begrijp jij wel hè Hedwig”

“Dat begrijp jij wel hè Hedwig”, en ja, ik begreep haar volkomen en respecteerde haar keus.

Mijn lieve tante Hetty, was de zus mijn vader, aan haar heb ik veel van mijn fijne jonge-meisjesherinneringen te danken.
Ook mijn oom Cor was een lieve man, maar omdat hij overdag aan het werk was, was ik vooral veel bij mijn tante Hetty.
Regelmatig kwam ik bij ze logeren, dat waren de fijnste weken van mijn leven.
Mijn Oom en tante hadden zelf geen kinderen. 

Als een spons heb ik het in me opgezogen; de typisch vintage inrichting die sinds de jaren zestig nooit is veranderd, de bezoekjes aan de kinderboerderij, de kermis, de dierentuin, het zwembad, te veel om op te noemen waar een klein meisje gelukkig van wordt.
Ik was er dol op, de tuin met het engeltje bij de vijver met fontein, de vele bloemen in hun tuin.
Ik hoor nog het geluid van de fontein in het water, ruik in gedachten nog de geur van het huis.
Alhoewel het huis en de tuin nogal tjokvol stonden, vond ik het prachtig.

Ik hield van de vele fotolijstjes, kopjes, vaasjes, beeldjes, lijstjes met leden van het koninklijk huis, want die kregen bij haar ook een plaats op de vele bijzettafeltjes.
Het toilet was hierin ook niet vergeten, en ook hier engeltjes, vaasjes, bloemetjes, alles in wat we vandaag de dag vintage-stijl zouden noemen.
Wanneer ik ’s ochtends naar beneden kwam, had ze altijd hetzelfde ontbijt voor mij; een boterham met hardgekookt ei met mayonaise en selderijzout.
Dat zout rook ook zo lekker, ik heb later in mijn leven stad en land afgezocht naar dat zout, tot de vlooienmarkt in Antwerpen aan toe, waar ik er meteen een grote pot van kocht. Later in de tijd was het ook te koop bij de gewone supermarkt. Nog steeds doe ik hardgekookt ei met mayonaise en selderijzout op mijn brood, en ga ik even terug in de tijd.

Ze woonden in Haarlem, en later in Bennebroek, de omgeving was er prachtig.
Vaak ging mijn tante, en later ook mijn oom toen hij met pensioen ging, met mij op pad op de fiets door de prachtige bosrijke omgeving daar.
Met twee benen in de fietstassen achterop bij mijn tante snoof ik alle fijne geuren op van alles wat groeit en bloeit. De vogels luid kwetterend in mijn oren.
Vaak vergezeld met een zakje brood voor de dieren op de kinderboerderij. Dat dat brood eigenlijk niet zo’n goed idee was, is wat we nu voortschrijdend inzicht kunnen noemen.

Ik weet wel zeker dat het zaadje toen geplant is waar het mijn liefde voor de natuur, vogels, een sfeervol huis met altijd bloemen op tafel en het sfeertje van daar, betreft.
Willy heeft me sterk af moeten remmen om er niet, zoals hij het noemt, een “tante Hetty-huis” van te maken.
In tegenstelling tot mij houdt hij absoluut niet van die Provençaalse/vintage stijl.
Ik heb gelukkig wel een bistrosetje in die stijl de tuin in gekregen, dat Willy zijn goedkeuring kon weg dragen.
En de vele (voornamelijk zijde) bloemen in huis kan hij gelukkig ook wel waarderen.

We gingen trouwen, en daar was ze ook bij, mijn oom was er lichamelijk en geestelijk niet toe in staat en was er niet bij aanwezig.
De vele jaren die volgden zag ik haar nog maar af en toe, mijn oom was inmiddels al overleden. Mijn tante was een hartelijke, warme vrouw en heel zelfstandig en eigenzinnig.
Ze was graag onder de mensen, maar kon ook heel goed alleen zijn.
Ze was ook pittig, maar altijd op een charmante manier.
Er kwam eens een vrouw bij haar langs die het zo zielig voor haar vond dat ze alleen was.
Mijn tante: “Je hebt juist zelf behoefte aan gezelschap.” Ze doorzag dat snel.

We nemen even een sprong in de tijd van tientallen jaren.
We wonen inmiddels in Noord-Brabant, sturen over en weer kaartjes met verjaardagen, en een enkele keer komen we op bezoek.
We wonen nogal ver uit elkaar en ook vindt ze het te druk wanneer we langs willen komen.
Op hoogbejaarde leeftijd, ze is inmiddels 91, wil ze helemaal niet meer dat we langskomen.

Ze zei dat ze wist dat ik dat wel zou kunnen begrijpen.
We hielden het daarom bij kaarten, brieven en foto’s sturen.
Dat ze intussen een hele batterij aan mantelzorgers om zich heen had verzameld die er met zijn allen voor zorgden dat mijn tante thuis kon blijven wonen, dat wisten wij niet.

Er was al lange tijd thuiszorg voor haar en ik ging ervan uit dat ze in goede handen was wat dat betreft.
Ze kon niet meer naar boven, wilde per se niet naar een verzorgingstehuis, maar in haar geliefde huis blijven.
Dat ging goed, met al die mantelzorgers, die elkaar door middel van een groepsapp op de hoogte hielden.  Zo kwam mijn tante niets tekort en kon haar wens in haar huis te blijven wonen mogelijk blijven.
Ik denk, nee, ik weet het eigenlijk wel zeker, dat ze niet wilde dat wij als familie wisten, dat ze zich met behulp van al die mantelzorgers “op de been hield”
Dat ze bang was dat we zouden ingrijpen, en ze alsnog naar een verzorgingshuis moest.
Wij mochten waarschijnlijk niet worden ingelicht. Zelfs de thuiszorg heeft ons er nooit over verwittigd. Maar goed, ze was ook nog heel helder van geest, bij de pinken en met een sterke wil.
Ze hield de regie over haar leven strak in handen.

Dat dat zwaar was voor deze mensen staat buiten kijf, maar omdat mijn tante zo’n innemende, hartelijke vrouw was, hadden ze het voor haar over.
Deze mantelzorgers zijn allemaal, voor zover dat mogelijk was, gecompenseerd voor al die jaren zorg die ze hebben verleend aan mijn tante.

We hebben een goede band opgebouwd met de executeur van mijn tante en zijn vrouw, die tevens mantelzorger was van haar.
Ieder jaar in de zomer bezoeken we elkaar.
Vorig jaar zijn we nog met hen met hun boot wezen varen.
Hij heeft het engeltje uit de tuin van mijn tante, waar ik altijd zo van hield, bij ons gebracht.
Hij was loeizwaar, maar wat ben ik er blij mee.

Ik denk weleens: mijn oom en tante moesten eens weten dat het engeltje uit hun tuin nu bij ons staat.
Trots op zijn sokkel.

Bijzonder gegeven is dat toen mijn tante vredig is ingeslapen op 98-jarige leeftijd, haar aan mij gestuurde kaart, welke bij ons in de slaapkamer in de kast stond, spontaan op de grond viel.

De tekst die erop stond luidde:

“Lieve Hedwig en Willy, heel hartelijk dank voor je lieve brief.

Ja, ik heb ook altijd genoten als je bij me logeerde, je was altijd zó blij met alles wat we gingen ondernemen.
Ik denk hier altijd met plezier aan terug.
Oom Cor was ook dol op jou, en verzon allerlei spelletjes die we samen deden.
Deze kaart met vlinder en bloemetjes past bij jou.
Ik bid iedere dag voor jullie welzijn.
Geniet van alles om je heen.

HEEL VEEL LIEFS en tût (kus) van tante Hetty.”