“De mensen kijken u na,” zei een mevrouw in de winkel.
“Oh,” zei ik, “dan zullen ze misschien denken: wat apart, zo’n vrouw met een paraplu.”
“Nee hoor, ze keken meer op een manier van: náh… maar dat heb je in een dorp.”
Ik keek haar een tijdje aan en legde uit waarom ik met een zonnepluutje loop.
“Oh jeetje, wat naar voor u. Oh, nou begrijp ik het inderdaad.
Heel veel sterkte voor u.”
Ik legde uit dat het nu juist heel goed met mij gaat, maar dat ik met mijn gezicht uit de zon moet blijven.
De verkoopster kwam tussenbeide:
“Ik hoor jullie praten, en mevrouw heeft helemaal gelijk dat ze met een zonnepluutje loopt. Mijn baas had ook een basaalcelcarcinoom met uitlopers. Helaas voor hem is hij zijn halve gezicht kwijt.
De uitlopers hadden zijn zenuwen en spieren aan één kant van zijn gezicht aangetast.
Hij heeft heel zijn rechterwang moeten missen, en ook het dieper gelegen gebied. Ze hebben een deel van onder zijn wang daarnaartoe getransplanteerd.
Ook heeft hij veel bestralingen gehad en een chemotablettenkuur.
Hij mag alleen nog maar naar buiten met een kap over zijn gezicht wanneer de zon schijnt.”
Wanneer ik weer naar huis loop, tel ik al mijn zegeningen: dat ik er zo vroeg bij was, en dat mij zo’n rampscenario bespaard is gebleven.
De plu zal ik koesteren, en ook blijf ik onder controle.
Dat is een geruststellend idee 🙏🏻
Het is een beetje als fietsen met een helm op een gewone fiets. Dat doet bijna niemand, zelfs mensen met e-bikes hebben niet allemaal een helm op. Ik draag mijn helm wel op mijn gewone fiets. Ik ben het nu gewend maar ik moest er wel eerst met mijn kop voor op het asfalt landen voor ik om was.
Goed voorbeeld doet goed volgen Hedwig! Laten we hopen dat mensen smeren en beschermen!
Dat is een mooie vergelijking, ik snap heel goed dat je nu een helm draagt. Poeh, dat is niet best, met je hoofd op het asfalt vallen. Heb je er niks aan over gehouden?
Vandaag kreeg ik bericht van iemand die ook met een plu loopt tijdens het wandelen om zich te beschermen tegen de zon
Alleen maar heel verstandig, en daarnaast, smeren, smeren, smeren inderdaad
Tja, ik loop nu al bijna drie maanden met een neussonde in. Daar is ook vast wel naar gekeken, maar ik ben er nu zelf aan gewend en trek me er niets meer van aan. Gisteren in de metro keken er nog een paar hele kleine peuters, de moeder wendde zich nadrukkelijk van me af (ja, ik hoorde dat zij de moeder was). Maar je moet het even ontwikkelen, ergens boven staan en gewoon je leven leven.
Dat is ook niet fijn, dat je een neussonde nodig hebt. De mensen kijken toch wanneer je anders eruit ziet dan gemiddeld. Wanneer je medische hulpmiddelen oid nodig hebt. Daar raak je aan gewend dat geloof ik zeker. Misschien op het moment dat je er zelf niet meer mee bezig bent, valt het niet meer zo op dat andere mensen net iets langer kijken dan ze normaal gesproken zouden doen.
Ook voor jou heel veel sterkte