Vrienden op de fiets

“Maria van de B&B in Neerkant biedt ook haar diensten aan voor mensen die zijn aangesloten bij ‘Vrienden op de Fiets’,” vertelde Willy tijdens zijn enthousiaste verhalen over de succesvol afgelegde LAW ‘Het Hertogenpad’.
“Oh, dat wil ik ook gaan doen,” zei ik, meegesleept in zijn enthousiasme over zijn ervaringen met B&B’s.

Meteen ging mijn hoofd ermee aan de haal.
Ik bedacht me een mooie slaapplek op zolder en nog diezelfde middag had ik de Facebookgroep ‘Vrienden op de Fiets’ opgezocht.
We meldden ons enthousiast aan, met een motivatieschrijven waarom wij denken een goed logeeradres te zijn voor deze, zoals ze zichzelf noemen, ‘Vrolijke club van sportieve Vrienden en gastvrije Logeeradressen’.

In mijn enthousiasme, nog steeds in de toekomstige gastvrouw-flow, plaatste ik het mooie onderkomen voor de aankomende fietsers en wandelaars, die met hun laatste vereende krachten aan onze voordeur zouden verschijnen, in de Facebook-groep.

De poezen die op bed en bank lagen te slapen had ik er meteen ook bij gefotografeerd.
Dat leek me leuk om het plaatje extra gezellig te maken.
Daar kwamen al snel reacties op, van mensen die er nu al naar uitkeken om met onze poezen te kunnen knuffelen tot mensen met een kattenallergie aan toe.
Ik sloeg aan het lezen in de groep en ontdekte al snel dat er een beetje tegen elkaar werd opgeboden waar het de gastvrijheid betreft.

De een gaf een mega-ontbijt met de mogelijkheid tot een lunchpakket, de ander vond dat overdreven.
Door de een werd geld gevraagd voor fris, wijn en bier, voor de ander was het gratis en voor niks.
Zo ook de avondmaaltijd: bij sommigen was het gewoon aanschuiven en mee-eten met de pot.
Maar er waren ook mensen die daarvoor lieten betalen.
Al was de avondmaaltijd iets waarvan je zelf mocht weten of je die wilde aanbieden of niet.
Zo niet, dan vertrokken de mensen vaak naar een eetgelegenheid in de buurt.
Er werd dan vaak wel een tijd afgesproken, om niet al gapend en onderuitgezakt op de bank te moeten wachten op je logees, alsof het je puberkinderen van lang geleden betrof.

Dat dat dus weleens gebeurde, en mensen doorhaalden tot diep in de nacht, las ik in de persoonlijke ervaringen.
Zo zijn er ook mensen die hun logees de sleutel meegeven, zodat ze zelf op tijd naar bed kunnen gaan.
Hoeveel vertrouwen kun je hebben in je medemens.
Zo was er ook iemand die haar eigen bed afstond en zelf op de bank ging slapen om de gast een riante slaapplek te kunnen aanbieden. Natuurlijk zijn bovenstaande gevallen uitzonderingen binnen een doorgaans goed geolied concept, maar ik viel daardoor van de ene verbazing in de andere.

Toen een belangstellende in onze geïmproviseerde “B&B” vroeg of we ook een traplift hadden voor zijn vrouw, omdat ze de trap niet op kon komen, dacht ik:
“Dit is toch ‘Vrienden op de Fiets’?
Mensen die op eigen kracht van A naar B lopen of fietsen?”  Dat vond ik nou juist de charme ervan.
Wat ik ervoer was dat er vooral mensen op een elektrische fiets, en zelfs met de auto, wilden komen.
De Efteling is ook zo dichtbij, daar konden ze dan naartoe op hun mee vervoerde fietsen.
Wanneer je dan zei dat daar ‘Vrienden op de fiets’ niet voor bedoeld was werd er verbouwereerd gereageerd “Wij met een krappere beurs hebben toch ook recht op vakantie?”

De logeer-adressen bij dit concept zijn niet duur en daardoor ook aantrekkelijk voor mensen die goedkoop een paar dagen op vakantie willen.
Maar daar is het natuurlijk niet voor bedoeld.   Na de vraag: “Mag bij jullie het apneu-apparaat van mijn man overdag opgeladen worden?” Landde ik weer met beide  voeten op aarde.
Wil ik dit echt?

Ik, die niet zo lang kan socialiseren en heus heel gastvrij ben, maar daar niet zo goed in ben van ’s middags tot ’s ochtends vroeg, wanneer ik voor dag en dauw in de weer moet zijn voor een gastvrij ontbijt.
Ik, die het sociaal gezien juist rustig aan wil doen en niet meteen “aan” wil staan, vroeg in de ochtend.
En alhoewel het ‘Vrienden op de Fiets’ heet, wil dat niet zeggen dat je altijd een klik hebt met de mensen die komen.
Maar die bivakkeren wel in jouw huis. Het zou me bakken energie kosten.

“Willy, ik geloof dat ik het bij nader inzien toch niet wil hoor, dat B&B’en voor ‘Vrienden op de Fiets’. Denk dat ik daar helemaal niet geschikt voor ben.”
“En je was zo enthousiast,” zei hij.
“Ja, maar ik kom ineens bij zinnen. ‘Mens, ken uzelve’, bedacht ik me”

Mijn enthousiasme liep voor me uit, maar mijn realiteitszin heeft die inmiddels ingehaald.  Want waar ik ook niet aan gedacht had, is dat alles natuurlijk ook heel spic en span moet zijn.  Je wordt daar ook op beoordeeld door je gasten, en als ik ergens een hekel aan heb, is het wel poetsen.

Ik kreeg een dejà-vu, ooit zou ik een cursus ‘Vegan koken’ gaan geven. In onze eigen keuken, eveneens heel enthousiast begonnen, al zwevend boven de grond.
Toen er iemand over onze katten begon, of die ook op de tafel kwamen, en dat katten in de keuken niet zo fris waren, dacht ik ook

“Niet doen Hedwig, niks voor jou”