“Weet jij nog iets om op Vinted te zetten?”

“Weet jij nog iets om op Vinted te zetten?”
Willy kijkt op van zijn krant en mompelt: “Nee, zou het niet weten.”
Na een aantal geslaagde aankopen te hebben gedaan op Vinted, wilde ik zelf ook actief gaan verkopen.
Ik kreeg de smaak te pakken en trok mijn kledingkast open, en die van manlief, tevens nam ik een duik in onze hutkoffers.
Met succes verkocht ik de items voor een mooie prijs en met een ‘verkoopblik’ in de ogen scande ik dagenlang ons huis op te verkopen spullen en kleding.

Het behoeft denk ik geen uitleg dat het best verslavend is en voor je het weet heb je meer spullen op Vinted staan dan je lief is.
Willy en ik moesten er samen smakelijk om lachen, om het volgende scenario;

“Hedwig, weet jij waar die blauwe polo is die ik pas geleden gekocht heb?”
“Oh, die? Die heb ik deze week verkocht.”
De bank nog onder je billen verkopen, dat zou wat zijn.

Maar het is wel hartstikke duurzaam en scheelt je veel geld.
Je moet alleen de neiging proberen te onderdrukken om te veel te bestellen.
De duurzaamheid zit hem er natuurlijk in dat artikelen rouleren en een tweede, derde of vierde ronde mee kunnen gaan.

Nadeel is natuurlijk wel dat zo’n pakketje van A naar B vervoerd moet worden.
Daar moet dan weer een busje voor rijden, en er wordt wat afgereden met Vinted-artikelen, zo populair is dit concept.
Omdat ik erg blij werd van mijn mooi en netjes verpakte spullen, die er bovendien ook erg goed uitzagen, wil ik dat ook voor een ander.

Dus speciaal voor dit doel verpakkingsmateriaal gehaald in meerdere groottes. Daarbij ook harde witte kaartjes waarop ik een persoonlijke noot schrijf, omdat ik daar zelf ook altijd helemaal vrolijk van word.

Bij een webwinkel kreeg ik eens bij mijn bestelling een kaartje waarop geschreven stond: ‘Lieve Hedwig, heel veel plezier van je mooie rok’, en dat vond ik toch zó warm en lief.
Ze hadden er niet alleen een trouwe klant bij, maar ook een blije.

Ik gebruik die kaartjes als boekenlegger; het ‘Lieve Hedwig’ piept er mooi bovenuit.
Daar word ik steeds opnieuw weer vrolijk van.

Op de kaartjes die ik meestuur teken en kleur ik tevens een paar bloemetjes, als een soort persoonlijke handtekening.

Beetje kinderlijk?

Dat zei mijn innerlijke criticus ook al, maar daar trek ik me niks van aan.
Ik vind het gewoon leuk en gezellig overkomen, en misschien wordt de ontvanger daar wel net zo blij van als dat ik er zelf van zou worden.
Boeie wat dat kritische stemmetje in mij ervan vindt