De lange arm van waar je vandaan komt reikt ver; afstand in kilometers maakt wat dat betreft niets uit. De woorden die je vroeger naar beneden trokken, draag je vaak nog jarenlang met je mee.
Langzaam krijgen die woorden een plek. Je leert er met meer afstand naar te kijken en ontdekt dat ze niet waar zijn. Dat ze bedoeld waren om je klein te houden. Maar als je ze vaak genoeg hoort, ga je ze geloven.
De jaren werden daarin mijn grootste bondgenoot. Ik ontwikkelde me, leerde mijn eigen waarheid kennen en werd stap voor stap sterker.
Mij was verteld dat ik niet moest proberen mijn rijbewijs te halen, omdat ik daar niet geschikt voor zou zijn. Alles wat mij zelfstandiger zou kunnen maken, werd ontmoedigd.
Toch besloot ik rijlessen te nemen. Met knikkende knieën, dat wel.
Drie keer ben ik gezakt. Onze kinderen waren nog klein en in mijn hoofd zag ik de vreselijkste scenario’s voor me. Ik zag mezelf al een ongeluk veroorzaken, met de kinderen op de achterbank. Het zaadje van onzekerheid had zich diep geworteld.
Zelfs toen de kinderen nog niet geboren waren, had ik al angstbeelden. Ik zag mezelf dan fietsen met een kind voor en een kind achterop, om vervolgens in een gracht te belanden. Waar wij woonden waren de straten smal, met daartussen in een gracht. Langs de gracht parkeren durf ik trouwens nog steeds niet
Toen we vanwege Willy’s werk naar de andere kant van het land verhuisden, voelde dat als een nieuwe start. Niet alleen voor hem, maar ook voor mij.
Daar begon het langzame afpellen van alles wat ik over mezelf was gaan geloven. Het was een langdurig, maar wel een bevrijdend proces.
Op mijn drieënveertigste deed ik opnieuw rijexamen. Deze keer slaagde ik.
Van pure blijdschap vloog ik mijn rij instructeur om de hals. Zo onverwacht dat hij bijna met stoel en al achteroverviel. Wat was ik trots op mezelf.
Nog mooier vond ik misschien wel wat hij daarna zei: dat ik een bovengemiddeld goede chauffeuse was.
Momenteel lees ik ‘Het wordt beter’ van Griet Op de Beeck. Zij schrijft openhartig over wat haar is overkomen en welke invloed dat op haar leven heeft gehad. Schrijven helpt haar om woorden te geven aan haar ervaringen.
Haar eerste boeken, en ook die ze erna schreef waren een soort van autobiografisch.
Misschien is dat ook wel de reden waarom ik schrijf.
Voor mezelf, maar ook voor de lezer die iets van zichzelf herkent in mijn verhalen. Voor mensen die worstelen, of hebben geworsteld. Die zichzelf soms zijn kwijtgeraakt onderweg.
Ik heb jarenlang geworsteld.
Maar tegenwoordig overheerst een ander gevoel
Dat ik trots mag zijn op waar ik nu sta
Er ging denk ik wat mis, je reactie is niet mee gekomen
Voor je laatste zin : mooi zo en hou dat vooral vast! Ik zou echt willen, dat mensen beter in de gaten houden wat hun – vaak onnadenkende – woorden kunnen aanrichten en dan met name bij de wat meer gevoeligen onder ons.
Wat aardig van je, dank je wel Wieneke !!
Ja woorden doen heel wat met een mens, vooral met een kind, en helemaal wanneer het je opvoeders betreft, en je nog maar klein bent en opgroeit tot volwassene.
Het is het cement wat zo slecht van samenstelling is, dat wanneer daar je fundament mee is gebouwd, deze onder je voeten verschuift bij elke tegenwind
Ik stuurde een hartje want ik vond het zo mooi geschreven. Dan doe ik nu maar een x-je!
Wat lief van jou, dank je wel XXX dat doet me erg goed !!
Je kunt blijkbaar geen emoticons plaatsen, wat wel jammer is omdat het je tekst kan beïnvloeden op een mooie manier