Wat doe je in het dagelijks leven?

Toen ik nog regelmatig op feestjes en recepties verscheen, en daar vaak de mensen niet kende, kwam steevast bovenstaande vraag.
Daar had ik vaak van tevoren al op geoefend, omdat ik het altijd een rotvraag vond.
Het zette me voor mijn gevoel al meteen met 3-0 achter in mijn gevoel van eigenwaarde.

Door mijn enorme faalangst kon ik niet goed functioneren op het niveau van mijn kunnen, en vond ik het kassawerk, dat ik lange tijd heb gedaan, fijn omdat het zo laagdrempelig was. Behalve dan dat je aan het einde van de dag kans liep op een kassatekort, of, in het nadeel van de klant, een kassaoverschot.

Omdat wij net waren verhuisd van Friesland naar Noord-Brabant, kon ik altijd zeggen dat ik kassawerk zo leuk vond omdat het een manier was om mensen te leren kennen.
Dat dat maar deels zo was, en vooral omdat ik dát nog wel aandurfde, dat zei ik er niet bij.

Voor ik de baan durfde te accepteren heb ik flink geoefend met Willy om, al terugtellend, geld in de hand terug te geven.
Zo moest ik dat immers ook bij de klanten doen, en door mijn faalangst leek alles moeilijk en ingewikkeld.
Het is de straatvrees van iemand die weer de stad in probeert te gaan.

Wat ik van kleins af aan voor de kiezen heb gekregen, heeft diepe sporen achtergelaten.
Het maakte dat ik niet kon en kan functioneren zoals ‘normale mensen’ dat kunnen.

Ik roeide met de riemen die ik had, en dat ging goed, ook al lag ik van de spanning voor weer een werkdag nachtenlang wakker.
Zelfs zonder slaap functioneerde ik goed, en langzaamaan groeide mijn zelfvertrouwen, stapje voor stapje.

Op een zeker moment mocht ik kookdemonstraties gaan geven, waarbij ik me als een vis in het water voelde.
Na het vertrouwen te hebben gewonnen van mijn leidinggevende mocht ik mijn eigen recepten gebruiken bij vlees, vis en groenten die in de reclame waren.
Dat werd een succes in de winkel; mensen kwamen er speciaal voor langs.
Ik was ineens ergens echt goed in, en dat maakte me gelukkig.
Mensen vroegen me om recepten, die ik dan op de achterkant van kassabonnetjes  schreef.

Het fijne was ook: dit kon ik alleen doen.
Ik hoefde met niemand samen te werken, iets waar ik altijd moeite mee heb gehad.
Toen deze baan door bezuinigingen stopte, ben ik voor voedingsdeskundige gaan leren.

Een hbo-opleiding van een jaar die me vrij makkelijk afging.
Toch kwam ik er niet mee aan een baan.
Voor mezelf beginnen was voor mij geen optie, ontvankelijk als ik was voor iemand die al iets soortgelijks praktisch naast mijn deur deed.
Die zag dat als concurrentie, en ik kroop daardoor meteen weer in mijn schulp.
Ergens gewoon lak aan hebben, zover was ik nog lang niet, en eigenlijk nog steeds niet, conflictmijdend als ik ben.

De faalangst bleef, sollicitatiegesprekken waren niet fijn in crisistijd, en ik besloot foodblogger te worden en te gaan schrijven.
Het werd mijn habitat, dat recepten en dergelijke schrijven.
Het punt was wel: ik verdiende er niets mee.

Wanneer de vraag kwam: “Wat doe je in het dagelijks leven?” en ik vertelde wat ik zoal deed op een dag, volgde al snel de vraag: “Verdien je daar ook wat mee?”
Ik zou die vraag persoonlijk nooit gesteld hebben, maar ik ben dan ook nogal fijngevoelig. Wanneer ik daar vervolgens ontkennend op antwoordde, ebde de belangstelling voor mij al snel wat weg.

Het voelde naar en minderwaardig, terwijl ik juist zoveel plezier had in wat ik deed.
Maar ja, wanneer iets niet geldelijk wordt beloond, is het ineens niet meer zo boeiend.

Columniste Annemiek Schrijver zei het laatst mooi:

“Wat houdt je momenteel bezig?”

In plaats van naar je bron van inkomsten te vragen.
Ik weet zeker dat dat mensen veel minder in verlegenheid brengt.