We hebben het allemaal weleens nodig: de bevestiging dat we het juiste hebben gezegd of gedaan. Dat degene met wie je dat akkefietje had, of die vervelende aanvaring, het anders had moeten aanpakken.
Wanneer je daarover je licht opsteekt bij je intimi, krijg je vaak geruststellende woorden te horen van de strekking: “Dat zegt wel wat over die ander.”
Die ander zal waarschijnlijk precies hetzelfde doen. En over jou zal dan worden gezegd: “Dat zegt wel wat over die ander.”
Beide reacties worden gekleurd door de sympathie voor degene die de bevestiging nodig heeft.
Degene die het minst populair is en weinig medestanders heeft, is wat dat betreft meer op zichzelf aangewezen. Dat is vaak het lot van de zogenoemde sociaal zwakkere.
Het is mijzelf meer dan eens overkomen nadat ik een vriendschap had beëindigd, op een nette manier overigens.
Ik sprak uit dat ik er geen plezier meer uit haalde, maar bedankte haar wel voor de mooie jaren van vriendschap. Vervolgens groetten de hele (schoon)familie en verschillende vrienden van diegene mij niet meer wanneer we elkaar tegenkwamen. Dat deden ze natuurlijk uit loyaliteit aan mijn oud-vriendin. Toch was het heel naar om mee te maken, maar ook vreemd.
Met deze mensen had ik immers nooit een verstoring in het contact gehad. Toch leken ze een soort van boos op mij.
Vriendschappen zou je eigenlijk moeten kunnen zien als mooie reizen die je samen door het leven maakt. Soms komt er een punt waarop iemand liever alleen verder gaat, of waarop je niet meer op dezelfde lijn zit.
Mij is dat ook overkomen. Dat is pijnlijk, maar ook begrijpelijk.
Dan ga je ieder je eigen weg en ontmoet je onderweg weer andere mensen die beter aansluiten bij wie je op dat moment bent.
Met sommige mensen lukte dat prima. We konden na afloop gewoon normaal met elkaar omgaan. No hard feelings, zullen we maar zeggen.
Toch rust er nog altijd een taboe op het beëindigen van een vriendschap, terwijl het eigenlijk een heel natuurlijk proces zou moeten zijn.
Tenzij er ruzie is geweest natuurlijk. Dat maakt het vaak een stuk ingewikkelder om op een goede manier uit elkaar te gaan.
In coronatijd heb ik (op mijn oud-schoolvriendin na, zij voelt voor mij meer als familie) een aantal vriendschappen bewust laten verwateren. Omdat er van hun kant ook weinig initiatief meer kwam, gebeurde dat eigenlijk vanzelf van beide kanten.
Ik vind vriendschappen behoorlijk ingewikkeld zodra er verwachtingen ontstaan. En die zijn er natuurlijk bijna altijd.
In een periode waarin ik niet goed in mijn vel zat, besloot ik zelfs al mijn contacten los te laten. Ik duwde iedereen van me af.
In plaats daarvan ging ik wandelen. Veel wandelen. De natuur in.
Langzaam kwam ik weer tot mezelf.
Die alleenheid deed me goed. Ze maakte ruimte voor een andere vorm van contact, een vorm die veel beter bij mij past.
Het vluchtige en spontane kwam in de plaats van wederzijdse verwachtingen.
Op die manier durfde ik weer mensen toe te laten, zonder voortdurend bang te zijn dat ik niet aan hun verwachtingen zou voldoen.
Overigens was het in vroeger tijden nogal onwenselijk om erg op jezelf te zijn.
Want wie als zonderling werd gezien, liep al snel het risico met argwaan bekeken te worden. Tijdens de heksenvervolgingen kon dat zelfs dramatische gevolgen hebben. Mensen die je jarenlang hadden gekend, konden zich ineens tegen je keren wanneer er geruchten over je rondgingen.
Blijkbaar zit de behoefte om bij de groep te horen diep in ons mensen verankerd. Misschien verklaart dat ook waarom we zo snel geneigd zijn partij te kiezen wanneer er een conflict ontstaat.
Maar gelukkig zijn er ook mensen die zich niet meteen laten meeslepen door de mening van een ander. Mensen die hun eigen oordeel vormen, of die simpelweg beseffen dat een verhaal vaak meerdere kanten heeft.
Terwijl ik dit schrijf, krijg ik een appje van een vriendin. We zouden binnenkort afspreken, maar het gaat niet door.
Dat is helemaal prima.
We plannen gewoon een andere keer iets. We laten elkaar vrij en gunnen elkaar alle ruimte.
Soms horen we maanden niets van elkaar, maar wanneer we elkaar weer spreken, pakken we de draad moeiteloos op.
Het is altijd fijn. Altijd goed.
Dat we ver uit elkaar wonen, helpt daarbij misschien ook een beetje.
In mijn bio staat: Vrije Geest
Dat is wat ik ben en waarschijnlijk ook altijd zal blijven.
Ik heb een paar goede vriendschappen, allemaal met vrouwen. Vrouwen van rond de veertig tot ver in de tachtig. Ik zie deze vriendinnen een tot drie keer per jaar. En altijd is het fijn om samen te zijn, te praten, te lachen maar ook samen te huilen als er verdriet is. Ik ben vriendinnen kwijt geraakt en heb er nieuwe bij gekregen. Zo gaat dat en dat is inderdaad vrij normaal vind ik ook.
Wat fijn dat je zulke fijne vriendschappen hebt, en je elkaar ook vrij kunt laten. Door niet al te vaak af te spreken blijft het ook leuk.
Dan kijk je er echt naar uit om elkaar weer te zien en te spreken, je hebt elkaar dan ook veel te vertellen.
Ja hè? Het is gewoon een natuurlijk verloop. Ik verbaas me er wel eens over dat bepaalde mensen helemaal niet aardig over hun vrienden praten, en dan ook niet soms, maar regelmatig. Dan vraag ik me af, of die vriendschap niet zijn langste tijd gehad heeft.
Maar goed, sommige mensen blijven uit gemakzucht in een vriendschap hangen denk ik weleens. Bang voor de leegte die er dan ontstaat, of het gedoe, dan maar een vriendschap op niet de juiste gronden. Dan sleept zo’n vriendschap maar voort
Mooi opgeschreven en ook heel erg waar. Tijdens de reis door het leven loop je af en toe een stuk(je) met een ander mens op. Dan kunnen de wegen zich splitsen en wat is daar mis mee? Oké, het kan even uh…. pijn doen of het moet wennen. Maar het geeft weer ruimte en tijd voor andere interessante mede-wandelaars. Als je het alleen zijn goed kunt verdragen heb je heel veel voor op mensen, die maar van alles doen (en laten) om bij anderen in de smaak te vallen.
Vrije geesten zijn er helaas veel te weinig. Ik vind het persoonlijk de meest boeiende soort.
Dank je wel Wieneke, je omschrijft het mooi, ‘Als je het alleen zijn kunt verdragen heb je veel voor op mensen, die maar van alles doen en laten om maar bij anderen in de smaak te vallen’
Ik heb dat solitaire in de genen zitten, mijn moeder was zo, en ook mijn lieve tante Hetty. Wel met anderen het gezellig kunnen hebben, maar de anderen niet nodig hebben om het naar je zin te hebben.
Ondanks mijn onzekerheid heb ik altijd een sterke eigen mening gehad, en was nooit bang om tegen de groep in te gaan.
Heb nog nooit een mening gevormd op grond van andermans verhalen over anderen. Ik zei altijd dat ik eerst iemand zelf wilde leren kennen voor ik een mening over iemand vormde.
Zo kwam ik eens als nieuweling in een klas op de middelbare school, er zat een meisje die erg dik was, maar op het eerste gezicht erg sympathiek.
Er zat niemand naast haar, omdat er niemand naast haar wilde zitten. Ze werd erg gepest in deze klas. Ik ontfermde me over haar, we werden vriendinnen. Gek genoeg werd ik erg populair in de klas, en daardoor tilde ik mijn nieuwe vriendin ook op naar een hoger sociaal niveau.
Ze werd opgenomen en voelde zich voor het eerst van haar leven geaccepteerd.
Ze is me op de dag van vandaag daar nog erg dankbaar voor, alhoewel we geen contact meer hebben sinds onze middelbare schooltijd, heeft ze me daar nog jaren later een bericht over gestuurd op toentertijd Hyves.
Dat vond ik zo bijzonder en fijn !!
Mijn tante was mijn voorbeeld in het je eigen weg gaan. Haar ‘Je hebt juist zelf behoefte aan gezelschap’ tegen iemand die voor haar aan de deur kwam omdat ze mijn tante zo zielig vond vond ik briljant.
Zo ook zoals ze alleen altijd in het bos ging wandelen, en niet bang was aangelegd, ze nam gewoon een stok mee. Daar kon ze wel wat mee dacht ze hahahaha
Ook ik ga altijd alleen het bos in, heerlijk vind ik dat, maar heel af en toe kom ik wat unheimische types tegen. Dan pak ik gelijk mijn telefoon, en dan doe ik net of ik met iemand aan het bellen ben.
Ja, vrije geesten zijn de fijnste mensen, omdat ze puur zijn, en eerlijk.
Ze denken zelf, en hebben daar geen anderen voor nodig om hun mening te vormen. Volgens mij behoor jij ook tot die groep