Een hartinfarct wat slokdarmkramp blijkt te zijn

Ik kwam terug van mijn wandelroute van acht kilometer en had flink doorgestapt.  Thuisgekomen maakte ik een boterham met kaas en eentje met avocado. Ik schonk voor Willy en mij een glas karnemelk in en we zouden gaan lunchen.
Net toen ik wilde gaan eten, voelde ik een enorme druk op mijn borst en tussen mijn schouderbladen.

Het was alsof ik vacuüm werd getrokken.
Van narigheid liep ik te ijsberen door de kamer.    Willy dacht aan hyperventilatie en suggereerde een plastic zakje om in en uit te ademen.
Maar in plaats van af te nemen, werd de druk alleen maar erger.

We besloten de huisartsenpost te bellen. Willy deed het woord, want zelf was ik daar op dat moment niet toe in staat.
Na een aantal vragen besloten ze direct een ambulance te sturen.
In de ambulance bleek mijn bloeddruk veel te hoog. Ik kreeg een harttabletje onder mijn tong en werd aangesloten op apparatuur die mijn hart en bloeddruk voortdurend controleerde. Eenmaal in het ziekenhuis volgden de onderzoeken.

Er werd een CT-scan gemaakt, mijn hart werd uitgebreid bekeken en mijn bloed werd onderzocht.
De uitslag was verrassend, er was niets te vinden.
Mijn hart zag er goed uit. Mijn bloedvaten waren schoon. Er waren geen aanwijzingen voor een hartinfarct of andere hartproblemen.
Aan het einde van de dag mocht ik weer naar huis.
Opgelucht natuurlijk, maar ook met de nodige vraagtekens.

Want als het mijn hart niet was geweest, wat was het dan wel?
De artsen opperden nog dat het misschien hyperventilatie kon zijn geweest, maar eigenlijk wist niemand precies wat er aan de hand was geweest.
Een paar weken later was ik op een feestje toen dezelfde klachten opnieuw begonnen.
Weer die enorme druk op mijn borst en tussen mijn schouderbladen.
Dit keer viel me iets anders op.
Telkens wanneer ik een boer liet, kreeg ik even verlichting.
Niet bepaald charmant op een feestje, zeker niet omdat die boeren ook nog eens sterk naar zwavel roken.
Omdat ik me er ongemakkelijk door voelde, zonderde ik me wat af aan de bar.

Af en toe zakte de pijn iets weg, om vervolgens weer terug te komen.
Gelukkig maakte ik me niet meer zo’n zorgen als de eerste keer. Ik wist inmiddels dat mijn hart in orde was.
Toch bleef ik zo lang mogelijk op het feest. Ook omdat ik het sneu vond voor Willy om meteen naar het hotel terug te gaan, waar we die nacht zouden overnachten.

Van slapen kwam echter weinig terecht.
De hele nacht had ik pijn op mijn borst en tussen mijn schouderbladen.
Alleen rondlopen en boeren laten hielp de pijn verlichten.
Omdat inmiddels duidelijk was dat mijn hart niet de oorzaak was, moest er iets anders aan de hand zijn.

Ik ging googelen op de klachten die ik had.
Al snel kwam ik uit bij slokdarmkramp.
Toen ik de ervaringen van andere mensen las, leek het alsof ik mijn eigen verhaal zat te lezen. Opvallend veel van hen waren met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht, omdat gedacht werd aan een hartinfarct.

De klachten bleken vrijwel identiek.
De maandag daarop ging ik met mijn bevindingen naar de huisarts.
Ze vertelde dat slokdarmkramp inderdaad heel goed bij mijn klachtenbeeld paste.
Ik kreeg maagzuurremmers voorgeschreven.

Blijkbaar kunnen oprispingen van maagzuur de slokdarm zodanig irriteren dat er kramp ontstaat. En die pijn kan behoorlijk heftig zijn.
Zelfs nu komt het nog weleens voor.

Vooral wanneer ik wat vetter heb gegeten, of daarbij koolzuurhoudende dranken drink.
Ook spanning speelt soms een rol.
Wanneer ik wat hoog in mijn ademhaling zit, lijkt een aanval gemakkelijker uitgelokt te worden.

Voor noodgevallen heb ik daarom altijd een strip Rennies in mijn tas zitten.
Sterker nog: in bijna iedere tas die ik bezit zit wel een strip.

Vorig jaar op vakantie hield een aanval me een hele dag op de hotelkamer.
Gelukkig regende het die dag onafgebroken, dus voelde het niet alsof ik iets gemist had.

Ik weet dat er veel mensen zijn die moeten leven met medische klachten die onverwacht kunnen opduiken en een stempel drukken op hun dagelijks leven.
Migraine is daar bijvoorbeeld ook een goed voorbeeld van.

Juist omdat ik zelf zoveel opluchting voelde toen ik ervaringen las van mensen met precies dezelfde klachten, wilde ik dit verhaal opschrijven.
Misschien leest iemand dit die ook ooit met de ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht, overtuigd van een hartinfarct.

En blijkt het uiteindelijk iets heel anders te zijn.

Daar heb ik deze blog voor geschreven