Mijn foto van de vlinder stond op de rouwkaart

Het was coronatijd.
We mochten niet bij elkaar op bezoek. Zelfs de kinderen mochten niet langskomen, en wij niet naar hen. Later mocht het weer wel, maar alleen op anderhalve meter afstand.
Wat was dat eigenlijk een vreemde tijd.
Als ik eraan terugdenk, voelt het bijna onwerkelijk. De discussies over regels en vaccinaties, de spanningen die soms ontstonden tussen familieleden, vrienden en kennissen. Het heeft mensen dichter bij elkaar gebracht, maar ook uit elkaar gedreven.

Ook binnen ons gezin dacht niet iedereen hetzelfde over vaccineren en de maatregelen. Toch hebben we altijd respect gehad voor elkaars standpunten. De liefde voor elkaar was groter dan de verschillen van inzicht.

Maar wat ga je doen wanneer ineens alles stilvalt?

Ik trok mijn oude Canon-camera uit de kast en ging wandelen.
Eerst samen met Willy, later steeds vaker alleen. Zoals met zoveel dingen ben ik een autodidact. Ik leerde mezelf fotograferen en kreeg onderweg tips van natuurfotografen op Instagram.
Omdat veel mensen tijdens corona hun toevlucht zochten tot de natuur, ontstond er een leuke online gemeenschap van beginnende fotografen.

Ik ontdekte een wereld die altijd al had bestaan, maar waar ik nooit zo bewust naar had gekeken. Bijen, hommels, zweefvliegen, libellen en vlinders, allerlei soorten vogels.
Ook bloemen bleken ineens prachtige onderwerpen.

Met een speciale macrolens trok ik naar natuurgebieden in de omgeving. Soms iets te enthousiast. Zo ben ik weleens dwars door struiken gewaad op zoek naar mooie insecten, met als gevolg een stevige allergische reactie op insectenbeten.
Het voelde alsof mijn halve lijf in brand stond. Daarna hield ik het maar wat vaker bij de paden.

In de zomer fietste ik graag langs de Maas en door de omgeving van Heusden. Onderweg kwam ik regelmatig langs een tuin vol wilde bloemen. Een waar paradijs voor vlinders.

Op een dag stond de bewoonster, een oudere dame, mij vanaf haar erf gade te slaan.
“Mooi hè?” zei ze trots.
Ze vond het leuk dat ik foto’s maakte van haar tuin en nodigde me zelfs uit om een stukje verder tussen de bloemen te komen fotograferen.
Een paar weken later was ik er opnieuw.

Door de droogte stonden er veel minder bloemen in bloei dan voorheen.
Terwijl ik met mijn camera langs het pad liep, kwam er een man naast me staan met zijn fiets aan de hand.
Ik legde uit dat ik zo graag bij deze tuin kwam vanwege de vlinders.
Toen vertelde hij dat de tuin van zijn moeder was.

Zijn moeder was ernstig ziek geworden.
“Zou je de foto’s die je maakt naar mij willen sturen?” vroeg hij. “Mijn moeder hield zo veel van haar tuin.”

Ineens keek ik heel anders door mijn lens.
Ik deed ontzettend mijn best om alles zo mooi mogelijk vast te leggen. De bloemen, de sfeer van de tuin en zelfs haar kleine hondje dat af en toe door het beeld schoot.

Veel vlinders waren er niet meer. Daarvoor stonden er te weinig bloemen in bloei.
Wel lukte het me een klein wit vlindertje te fotograferen.
Ik hoopte dat ze blij zou zijn met de foto’s.
Enige tijd later kreeg ik een bericht van haar zoon.

Zijn moeder was overleden.

Bij het bericht zat de rouwkaart.

Op de voorkant stond een foto van dat kleine witte vlindertje.
De foto die ik in haar tuin had gemaakt.

Dat vond ik zó ontroerend.

Van alle foto’s die ze hadden kunnen kiezen, hadden ze juist die uitgezocht.
Soms weet je niet dat iets wat je maakt betekenis krijgt voor een ander.

Totdat het ineens gebeurt.

De foto hierboven is de bewuste foto