Ik koos bewust voor deze heftige binnenkomer, juist ook omdat het ook gewoon heftig ís.
Je hoort en leest het geregeld om je heen en er zijn vele artikelen aan gewijd.
En natuurlijk kun je niet over mensen een oordeel vellen die uiteindelijk voor deze ontzettend moeilijke beslissing hebben gekozen.
In sommige gevallen kun je ook niet anders.
Wat mezelf betreft, heb ik hier ook mee geworsteld in het verleden. Met mijn moeder had ik, ik zal het maar ‘een moeilijke relatie’ noemen.
Ik schrijf er wel eens over in bedekte termen, soms ook in de derde persoon omdat dat minder direct voelt.
De mensen die mij een beetje kennen weten wanneer ik over mezelf schrijf.
We verhuisden indertijd naar het zuiden van het land, dat was vanwege het werk van Willy, maar voor mij was het ook een manier om afstand te kunnen nemen.
Ook ik heb er weleens over nagedacht om het contact te verbreken.
Maar koos uiteindelijk voor een andere manier van contact houden waarin ik mezelf toch voldoende in bescherming kon nemen.
Dit is toch wel een jarenlang proces geweest, omdat schuldgevoel me daarbij ook steeds in de weg zat.
Dat blijft, dat je je heen en weer geslingerd voelt tussen empathie en kiezen voor zelfbescherming. Dat mag naast elkaar bestaan. Beide paste ik toe wanneer de situatie daarom vroeg.
Wat ik in deze periode heb geleerd, is om het onvermogen en de kwetsuren te leren zien, die achter haar gedrag schuilgingen.
Daar was ik me al veel eerder van bewust, maar was ik te gekwetst door alles wat ik had meegemaakt, om ook naar haar deel te kunnen kijken.
Door dat uiteindelijk te kunnen erkennen voor mezelf, leerde ik er milder naar te kijken. Niet om het goed te praten…dat zeker niet, maar door inzicht te krijgen waar haar gedrag vandaan kwam.
Ik moest me daartoe leren te verhouden.
Omdat ik na het bezoek aan mijn moeder, daar vaak dagenlang van moest bijkomen, had ik besloten niet meer alleen bij haar op bezoek te gaan, maar altijd met iemand erbij.
Zo leerde ik om toch contact te houden, en zorg voor haar te kunnen dragen Doordat we zover weg wonen, konden we ook niet zo vaak komen.
Persoonlijke dingen deelde ik eigenlijk al niet met haar, maar zorgde er voor dat de gesprekken algemeen bleven.
Deze houding gaf me al die jaren ruimte om te helen.
Waar ik me ook van bewust was, is dat volledig breken nog veel meer ellende, verdriet en energie zou gaan kosten.
Na mijn moeder haar overlijden, en tijdens haar ziektebed zijn we er alledrie voor haar geweest.
Mijn broer, zus en ik.
We hebben haar, ieder op onze eigen mooie manier, begeleid naar haar einde.
Ieder van ons had een andere band met haar, en ondanks alle ingewikkeldheid die dat met zich meebracht en brengt, kunnen we toch goed met elkaar omgaan.
Persoonlijk geloof ik dat we niet zomaar in een gezin terecht komen, maar dat we er misschien iets van hebben te leren.
Ik leerde onder andere om te gaan met wrok, en die uiteindelijk om te zetten naar iets mooiers. Dat dingen ook naast elkaar kunnen en mogen bestaan
Persoonlijke dingen deelde ik eigenlijk al niet met haar, maar zorgde er voor dat de gesprekken algemeen bleven.
Deze zin bleef haken bij mij. Het wordt dan toch een soort beleefd eenrichtingsverkeer, waarbij je je kunt afvragen of het contact ouder-kind berhaupt nog enige zin heeft. Jij hebt een modus gehanteerd om het toch vol te kunnen houden. Maar heeft het nou waarde gehad voor jou?
Nee, maar het was de enige manier om met haar om te gaan.
Ze is nooit een moeder voor me geweest die liefdevol en aardig was.
Ik moest mezelf beschermen tegen haar nare opmerkingen. De enige manier was om de gesprekken oppervlakkig te houden en de duur van het bezoek niet te lang te laten duren. Voor iemand die is opgegroeid met een liefdevolle moeder is het moeilijk voor te stellen waarom je voor zo’n vorm van contact kiest, daar ben ik me van bewust
De blog ‘Over Overleven’ gaat over een vrouw die ik ken van in de zestig. Die vrouw waarover ik schreef ben ik zelf
Het had zin, omdat ze de oma van mijn kinderen was, omdat ik ook een broer en zus heb. Zo met haar omgaan was altijd beter dan helemaal niet.
Wilde graag goed zijn voor mijn moeder, binnen de ruimte die er daarvoor was.
Dat is gelukkig goed gelukt, en kan ik erop terugkijken met een gevoel van vrede met de situatie.
De berusting in hoe de dingen uiteindelijk liepen heeft veel rust gebracht
Ik vind het mooi dat je nu vrede hebt met de situatie zoals die toen was. Het is inderdaad het beste wat je kon doen. Definitief een punt ergens achter zetten heeft ook wel consequenties. Maar het zal niet gemakkelijk zijn geweest voor je.
Wat mooi om al jou flarden van het leven te lezen.
En wat bijzonder jou openheid, ook over jou jeugd,
Ik had die blog over overleven ook gelijk door Hedwig.
Jeetje gek hè dat we vroeger nooit zulke gesprekken voerden. We waren nog zo jong. En dan wist je ook niet dat jou jeugd niet gemakkelijk was.
Fijn dat je aan Willy zo’n fantastische man hebt en dat je zo sterk eruit bent gekomen.
Heel veel liefs van Anita
Hoi lieve Anita, dank je wel, nee daar spraken we niet over, over thuis.
We zaten nog op de lagere school, en je sprak toendertijd niet over die dingen.
Jij kwam ook niet bij ons thuis hè?
Wat ik wel frappant vond, is dat ik een schoolvriendinnetje had die mij altijd uit thuis kwam ophalen voor we naar school gingen. Ze kwam ook weleens bij mij thuis spelen.
Toen ik haar een paar jaar geleden tegen kwam op het Leidse Plein in Amsterdam was het eerste wat ze zei, echt waar “Ik kan me nog goed herinneren dat jouw moeder nooit lief voor jou was”
“Ze borstelde je haar op een dag zo hardhandig dat jij er van moest huilen”
Dat was het eerst wat ze zei, na al die jaren, dat is toch wel tekenend.
Ook hoorde ik deze dingen terug van een ander schoolvriendinnetje, via een mevrouw die ik ken.
Het viel blijkbaar ook nogal op.
Ook zei ze dat mijn moeder altijd sinaasappelsap had wanneer ik uit school kwam, dat was lief, natuurlijk had ze ook haar goede dingen, die zie ik ook wel, maar de rode draad is en blijft dat het thuis vaak niet veilig voelde om helemaal mezelf te kunnen zijn.
Ik heb besloten hier over te gaan schrijven omdat het voor mij goed is om het van me af te schrijven.
Ik heb genoeg te verduren gehad om er het zwijgen toe te doen.
Ben nu 61 en het heeft me 55 jaar gekost om enigszins normaal te kunnen functioneren in het leven.
Wanneer ik er morgen niet meer zou zijn heb ik het in ieder geval kunnen vertellen, dat vind ik belangrijk. Ook omdat ik weet dat er ook anderen zijn die hiermee worstelen of hebben geworsteld.
Zo lief jouw reactie, dank je wel, veel liefs van mij XXX
Heel goed van jou en heel fijn dat het je helpt om van je af te schrijven. En dat jou vriendinnetje het toch achteraf gezien wel gemerkt had. Kinderen hebben wel een hele goede voelsprieten. Dat blijkt wel weer.
Je mag trots op jezelf zijn Hedwig dat je er zo sterk bent uitgekomen. ❤️
Dank je wel ❤️