Hangry

“Hier gaan we zitten,” sprak Willy resoluut, terwijl hij naar een terras wees.
Al snel zag ik mensen aanvallen op broodjes Big Mac met friet.
Ik was inmiddels al een tijd niet te genieten. We waren ruim na lunchtijd aangekomen in Gent en hadden nog steeds geen geschikte eetgelegenheid gevonden. Telkens veerde ik weer op uit mijn stoel.
“Nee, dit is niks.”
Mijn pruillip begon ondertussen irritante vormen aan te nemen.
Overal frituur, nergens iets waarvan ik dacht: ja, hier wil ik lunchen.

Uiteindelijk zwichtte ik toch maar voor de friet en de hamburgers. Zeer tegen mijn gewoonte in, want als lunch geef ik toch liever de voorkeur aan iets wat nog enigszins gezond te noemen is.  Het chagrijn zat inmiddels aardig boven mijn theewater en Willy was mij goed beu.
Ik verander namelijk in een ander mens wanneer ik niet op tijd eet.

Zo waren we ooit met kennissen een dag naar Amsterdam.
Om negen uur hadden we ontbeten en rond half één een klein koekje bij de koffie in het Rijksmuseum gehad. Op dat moment was ik nog fleurig en gezellig, terwijl het eigenlijk al lunchtijd was.
Onze kennissen wisten een geweldig tentje met de lekkerste friet van Amsterdam.
Het was alleen nog wel een eindje lopen.

Na een paar keer verkeerd te zijn gelopen klonk het:
“Ik weet toch zeker dat het deze straat moest zijn.”

Even later:

“O nee, nu weet ik het weer.”
En weer een eind lopen.
Ik werd hoe langer hoe zwijgzamer.
Het chagrijn steeg, de tijd verstreek en de stappenteller bereikte jubelende hoogten.
De mannelijke helft van het stel keek me aan.

“Is er iets? Je bent zo stil.”

“Ja,” zei ik knarsetandend. “Ik word bloedchagrijnig wanneer ik niet op tijd kan eten. Het is inmiddels half drie. En als we niet binnen een kwartier die frietzaak hebben gevonden, duik ik het eerste de beste eettentje in.”
Gelukkig waren we er bijna.
“Hier is het!” riep de vrouwelijke helft enthousiast.

Op de deur hing een briefje.

Gesloten.

Ik pakte Willy bij zijn arm en trok hem mee richting La Place.
“Ik weet niet wat jullie gaan doen, maar wij gaan hier eten.”
Na de eerste happen werd ik weer iets vriendelijker.
Of in ieder geval wat tactvoller.

Diezelfde kennissen kenden voor ’s avonds ook nog een fantastisch Chinees restaurant.
Dat werd opnieuw een zoektocht.
Lopen. Zoeken. Twijfelen. Nog meer lopen.

En eindelijk was daar het restaurant. Tenminste… dat dachten we.
Het bleek een afhaalzaak te zijn waar mensen op de stoelen zaten te wachten tot hun bestelling klaar was. Het was er druk, rumoerig en afgeladen vol.
Het eten was prima, mijn tafelgenoot keek me eens goed aan.
“Jij bent totaal overprikkeld, hè?”

Dat was ik inderdaad.

Na het gedoe rond de frietzaak, het eindeloze zoeken en het voortdurende gepraat van de vrouwelijke helft van het gezelschap, die geen gesprekken voerde maar monologen hield, zelfs in de stiltecoupé van de trein, had ik het wel een beetje gehad.

Overigens kan mijn manlief rustig een hele dag ‘vergeten’ te eten.
Waar we gaan eten heeft op vakanties dan ook weleens voor flinke spanningen gezorgd.
Waar hij een frietje met een stukje vlees vaak prima vindt, scan ik iedere menukaart af op groenten, vis of vegetarische gerechten.
Gezond en kwalitatief goed eten staat bij mij nu eenmaal hoog in het vaandel.

We hebben op vakantie heel wat terrassen bekeken en menukaarten bestudeerd voordat ik eindelijk tevreden neerstreek.

Gelukkig is Willy daar inmiddels volledig aan gewend, en is ook beter voor hem, want je kunt niet drie dagen achter elkaar leven op vlees, friet en twee blaadjes sla.

Bij mij krijgt hij in ieder geval iedere dag voldoende groenten en fruit binnen, dat waardeert hij ook enorm.
Dagelijks complimenteert hij me voor het heerlijke eten, en ook de kinderen smullen altijd heerlijk van wat ik hun voorschotel.

Voor mij is (op tijd) eten ook enorm belangrijk, altijd al zo geweest, van kleins af aan.
Je kon en kan me niet blijer krijgen dan moeite hebben gedaan voor het bakken van een lekkere taart, of het bereiden van een heerlijke maaltijd.

Daar word ik blij van, kijk maar naar bovenstaande foto’s

Voor sommige mensen is eten vooral brandstof. Voor mij betekent het veel meer dan dat. Misschien verklaart dat ook waarom ik zo onuitstaanbaar word wanneer het ontbijt, lunch of diner te lang op zich laat wachten.