“Graag kiesje erbij aan linkerkant mond.”
Dat was wat ik aan AI vroeg.
Omdat ik al sinds begin maart zonder kiezen loop aan de linkerbovenkant van mijn mond, heb ik daar een vervelend gat zitten.
Er zijn implantaten geplaatst, maar het duurt een half jaar tot negen maanden voordat daar een brug op gezet kan worden.
Ik heb een lange geschiedenis achter de rug van kaakontstekingen en wortelkanaalbehandelingen.
Ik hoefde maar een tijdje onder stress te hebben gestaan en ja hoor, het was weer raak.
Panisch werd ik van de eerste signalen, omdat ik wist dat er zich opnieuw een ontsteking aan het ontwikkelen was.
Inmiddels heb ik vele wortelkanaalbehandelingen gehad, zowel bij de tandarts als bij de kaakchirurg.
Gelukkig kon mijn gebit met kroon- en brugwerk steeds weer worden opgeknapt.
Wat een kleine auto heeft gekost… en dan nu die implantaten.
Vroeger werd er, ook in ons gezin, niet veel aandacht besteed aan poetsen en goede mondverzorging.
Wel gingen we braaf twee keer per jaar naar de tandarts.
Onze tandarts was een bruuske, op zijn zachtst gezegd onaardige man.
Hij boorde flinke kraters in je kiezen om ze vervolgens vol te stoppen met amalgaam.
Toen deze man met pensioen ging kregen we een diensttandarts.
De benaming zegt het al: met de esthetiek nam deze man het niet zo nauw.
Daarna kwam de vaste vervanger. Ook eentje die van korte metten hield.
Hij trok een kies toen ik negentien was, met de woorden:
“Daar ga je later anders problemen mee krijgen.” Dat deze kies midden in het zicht zat, was blijkbaar maar bijzaak.
Maar goed… ook hand in eigen boezem steken.
Zo zorgvuldig poetste ik destijds ook niet en ik was bovendien gezegend met een nogal zwak gebit.
Toen we naar het zuiden van het land verhuisden kregen we gelukkig een andere tandarts.
Eentje met liefde voor zijn vak én oog voor esthetiek.
Bij zijn eerste blik in mijn mond zei hij ontzet:
“Welke fietsenmaker is hier bezig geweest?”
Er volgden jaren van ontstekingen, een beugel boven en onder, kronen, bruggen, witte vullingen… en nu dus implantaten.
Mijn brug linksboven moest vervangen worden, maar er bleek opnieuw een flinke ontsteking onder te zitten.
Een nieuwe brug kon nog wel geplaatst worden, maar mijn tandarts kon niet garanderen dat die lang mee zou gaan.
Hij vreesde nieuwe terugkerende kaakontstekingen.
Daarom werd besloten twee implantaten te plaatsen.
Helaas bleek er veel bot verdwenen te zijn.
Er was botopbouw nodig, een sinuslift en binnenkort krijg ik ook nog een tandvleestransplantatie om het geheel mooier af te werken.
Het is een kwestie van geduld.
Zoals iedereen vind ook ik mijn gebit erg belangrijk, had ik dat me vroeger ook maar meer beseft. Met zo’n gat in mijn mond lopen vind ik vreselijk.
Mensen zeggen wel: “Je ziet het haast niet.”
Maar ík zie het wel.
Vooral wanneer ik breeduit lach, en dat doe ik graag.
Ik merk dat ik daardoor soms mensen ontwijk voor een praatje.
Of ik leg het meteen uit, omdat ik me dan minder opgelaten voel.
Gelukkig is het met de schade aan mijn neus uiteindelijk ook goed gekomen.
Dingen in je gezicht hebben veel impact.
Je gaat je er onzeker door voelen.
In 95 procent van de gevallen gaat een implantatie met botopbouw en sinuslift gelukkig goed.
Maar soms ook niet.
En daar ben ik best een beetje bang voor.
We gaan maar uit van het positieve.
Tegenwoordig hebben jonge mensen prachtige gebitten, daar wordt met veel zorg en toewijding op toegezien.
Wanneer ik denk dat op een foto dat gat in mijn mond zichtbaar is, vraag ik AI gewoon even er een kiesje bij te zetten.
Alleen…
AI begreep mijn opdracht nét iets anders.
“Kiesje erbij aan linkerkant mond.”
werd vertaald als:
“Kiesje erbij aan linkerkant hond.”
De hond die AI vervolgens voor mij uitkoos, paste eigenlijk verrassend goed bij mij.
Ik ben altijd dol geweest op dat soort hondjes.
Een pitbull was een minder goede keus geweest 😅
PS, het gat in mijn mond zit er dus nog steeds op de foto, mij valt het op, maar misschien een ander niet
Wat grappig dat AI je een hondje gaf! Ik heb net als jij een mond vol kronen en implantaten. En niet eens vanwege slechte tandartsen of belabberde mondhygiëne vroeger, maar door de verkeerde tand- en kiesgenen denk ik. Ook ben ik vijf jaar geleden flauw gevallen en viel met mijn gezicht op de plavuizen van de badkamer. Die val veroorzaakte ook een enorme ravage en toen alles netjes gerepareerd was moest ik 6 wortelkanaalbehandelingen ondergaan aan mijn voortanden. Om te voorkomen dat ze alsnog zouden gaan ontsteken en verkleuren. Ik heb inmiddels ook een kleine auto in mijn mond aan kosten. Toch blijf ik investeren in mijn gebit als er weer eens iets afbreekt. Ik vind het té belangrijk om goed te kunnen kauwen én wil ook wel een representatief hoofd, ik sta voor de klas en spreek dagelijks veel verschillende mensen. Vind mijn uiterlijk belangrijk genoeg om er geld aan uit te geven.
Oh jeetje wat vreselijk !! Zo’n val op de plavuizen. Wat heb jij wat moeten doorstaan zeg, nog afgezien van de schrik om je gebit in zo’n toestand aan te treffen na deze val.
Dat moet een hele langdurige pijnlijke geschiedenis zijn geweest voor je.
Mijn gebit is ook heel belangrijk voor mij. Heb een hoektand die helemaal donker gekleurd is inmiddels. Daar laat ik ook een kroon op zetten omdat ik dat zo lelijk vind.
Ik heb gekozen voor een plaatje.
Bevalt mij uitstekend ik ben een beetje,,bang,, voor inplantaten.
En niemand ziet dat ik geen eigen tanden heb.
Dat snap ik heel goed Anneke, het os ook bedt een ingrijpend iets!!
We wachten maar even af hoe het afloopt