Ik loop bijna dagelijks een ‘rondje dorp’, zoals ik dat noem. Daarnaast loop ik ook nog mijn vaste wandelroute.
Mijn boodschappen doe ik vrijwel altijd op de fiets of lopend, behalve dan de wekelijkse boodschappen.
Gewoon omdat ik gezond wil blijven en een beetje op gewicht, dat laatste gaat op mijn 61e overigens een stuk minder vanzelf dan vroeger.
De sportschool is in ieder geval niets voor mij, ik vind de sportschool een ware gruwel.
Het zweet hoort er van je lijf te gutsen en als ik íéts vies vind, is het dat wel. Na een paar dappere pogingen heb ik de sportschool-handdoek dan ook maar in de ring gegooid.
Bah… een natte beha, een bezweet broekje en bezwete nek.
Laat mij maar wandelen en fietsen, dan ben ik tenminste lekker buiten en daar word ik gelukkig van.
Dan maar wat stijver in de gewrichten, het is zoals het is. Door mijn knieën gaan lukt tegenwoordig ook niet meer zo best.
“Ga maar op een krukje zitten wanneer je in de tuin werkt,” zei mijn fysiotherapeut.
Prima.
Voor mij geen huppelpasjes of ingewikkelde oefeningen.
Met gemiddeld twaalfduizend stappen per dag vind ik het wel mooi geweest. Daarnaast eet ik behoorlijk gezond. Veel groenten, veel fruit, vaak vegetarisch of vegan en af en toe wat kip of vis.
Rood vlees eet ik zelden, daar krijg ik altijd beeld bij.
Kippen en vissen hebben natuurlijk ook gevoel, maar daar heb ik dan weer wat minder moeite mee.
Maar goed…
Dat boodschappenkarretje.
Dat stond midden in het park, half op het wandelpad, eromheen lag de nodige rommel.
Een groepje jongeren had daar blijkbaar gezellig zitten eten en drinken. De afvalbak naast het bankje was hun vermoedelijk niet opgevallen.
Al moet ik eerlijk zeggen dat die nieuwe afvalbakken ook niet echt meewerken.
Door dat ronde gat krijg je een pizzadoos of grotere verpakking met geen mogelijkheid naar binnen.
Zelf sta ik geregeld rondslingerende (pizza)dozen dubbel te vouwen om ze er alsnog in te krijgen.
De jeugd denkt daar meestal anders over, die laten de rommel gewoon liggen. Omdat we zo’n mooi park hebben, loop ik regelmatig al plastic en ander zwerfafval oprapend naar huis.
En nu stond daar dus dat boodschappenkarretje.
Wonderlijk eigenlijk hoe mensen er gewoon aan voorbijlopen, zonder te denken: “Hé… laat ik die eens even terugbrengen.”
Dus liep ik met het karretje terug naar de Albert Heijn.
En terwijl ik daar zo achter dat karretje liep, voelde ik me heel even…het braafste meisje van de klas.