Ik zag man op fiets met zijn brood onder de snelbinders
Bij het aanschouwen van deze fietsende man, bedacht ik me wat er door de man heenging op het moment dat hij zijn brood onder de snelbinders bond.
Dacht hij wellicht, de boterhammen die hierbij geplet worden, voer ik wel aan de vogels.
Of stond hij er eenvoudig weg niet bij stil, in een soort van gedachteloos bewustzijn. Grappig vond ik het wel, het is alweer enige tijd geleden, en ik weet het nog.
Zo zijn er wel meer bijzondere situaties die een mens kan tegenkomen in zijn leven.
Het zijn vaak pareltjes, vanwege het afwijkende karakter ervan, je slaat het met lichtelijke verbazing gade.
Soms denk je dan, gebeurt dit echt?
Een aantal jaren geleden had ik het raarste sollicitatiegesprek ooit.
Ik solliciteerde naar de functie van Voedingsdeskundige bij een sportcentrum 25 kilometer van mijn woonplaats. Na drie kwartier wachten was er nog steeds niemand.
Ik begon me af te vragen of ik wel goed zat, en me niet had vergist in de datum. Inmiddels kreeg ik ook wel trek in een kop koffie of thee.
Toen er eindelijk iemand langs liep, sprak ik haar aan “Ik zit hier nu al bijna drie kwartier te wachten… hoe lang gaat het nog duren?”
“Oh, bent u niet gebeld?” zei ze.
“Het is eigenlijk een vergissing dat u bent uitgenodigd. We vinden u wat te oud voor de functie, en u heeft ook niet zo veel ervaring als voedingsdeskundige. Maar we willen best even met u praten hoor, dan bent u niet voor niets gekomen.”
Het gesprek dat volgde voelde als een spek-en-bonen-gesprek.
De persoon met wie ik sprak, was gestuurd door degene met wie ik eigenlijk een afspraak had. Maar die had het blijkbaar te druk met belangrijkere zaken.
Ondertussen verscheen er een werkster met een stofzuiger, die luidruchtig onder onze tafel begon schoon te maken.
Gek genoeg bleef ik gewoon zitten, dat zegt achteraf veel over hoe het toen met mijn zelfbeeld gesteld was.
Iets soortgelijks maakte ik mee toen ik werkte als verkoopster in een chique modezaak.
Ik stond aan de balie met een grote kassa. Mijn collega naast me pakte de gekochte kleding mooi in.
Bij elke aankoop moest ik verplicht iets zeggen als: “Wat een mooie blouse” of “Wat een prachtige combinatie.”
Wat mijn collega dan nog een keer in andere bewoordingen herhaalde.
Daar werd ook op gecontroleerd. Met de dag voelde ik me kleiner worden.
Ik voelde aan dat ik daar niet paste, zowel niet tussen deze collega’s als in de mode wereld.
Mijn bazin was een harde, koude vrouw, en duidelijk niet onder de indruk van mijn kwaliteiten. Uiteindelijk kreeg ik de bons, daarvoor moest naar boven komen, naar haar kantoor.
Ze torende boven me uit en zei wat ze te zeggen had, daarna gaf ze me een hand, terwijl ze mijn hand naar beneden drukte.
Alsof ze nog even duidelijk wilde maken hoe zij de verhoudingen zag. Omdat ik van de stress wat had gehuild moest ik via de achterdeur vertrekken. Ik droop dus af, met de staart tussen de benen.
Ik was 42, je zou denken dat je dan wel wat weerbaarder bent. Niet dus.
Vandaag de dag kijk ik daar anders naar, en zou me dit nimmer meer overkomen. Ik zou haar nu flink van repliek hebben gediend. Dat ik het stuitend vind, om zo neerbuigend met je personeel om te gaan.
Dat ik wel degelijk talenten bezat, zag ik pas jaren later. Ik bleek goed te zijn in het entertainen van mensen, en dus ging ik kookdemo’s geven. Maar ook recepten schrijven, ook af en toe in opdracht. Ik werd Foodblogger.
Al snel ging ik ook over andere dingen schrijven en werd het mijn uitlaatklep, en schrijf ik bijvoorbeeld over mannen met brood onder hun snelbinders.
Over gewone mensen, in al hun kwetsbaarheid, onhandigheid en menselijkheid. Tevens trok ik veel de natuur in met mijn camera, en maakte mooie foto’s
Ik ging eindelijk doen waar mijn hart ligt, me voldoening gaf, en waar ik mijn eigenwaarde in terugvond.